როცა ზაფხულის სიცხეს გაციება ემატება (ანუ მისი დადებითი და უარყოფითი მხარეები) და ამავ დროს, ჩვენი კულტურული უკულტურობის ზოგადი მიმოხილვა

გაგიკვირდება და, გავცივდი, გავცივდი კი არა, მგონი ამ სიცხეში, ზაფხულის პაპანაქებაში გრიპი "ავიკიდე"... ზუსტადაც, რომ "ავიკიდე"... მთელი კვირაა მხოლოდ იმას კითხულობენ ოჯახში, სად "მოვახერხე"?! ჰმ, საოცარია, მაგრამ ყოველ ზაფხულს რატომღაც "ვახერხებ" მთელი კვირა და ხანდახან 2 კვირაც კი სიცხიანი ვიყო (გააჩნია ვირუისს, ჩემს ფსიქო–ემოციურ მდგომარეობას ანდა იმუნურ სისტემას)...

არ არსებობს ჩემთვის ზაფხული და დასვენება... მაგრამ წელს მაინც მოვახერხე და დავისვენე, თუმცა არ "შემერგო", როგორც ვიცი ხოლმე თქმა... ფაქტიურად, ორი სავარაუდო დისლოკაციის ადგილია, სადაც "მოვახერხე" გაციება თუ გრიპის ვირუსის "აკიდება"... საირმეში და, რა თქმა უნდა, სახლში... დაივწყოთ საირმედან..

როგორც უკვე აღვნიშნე, ამ ზაფხულს დავისვენე მთელი 2 კვირით!!! რა თქმა უნდა, ჩემმა წინადადებამ ვერ მოიპოვა ხმათა გადამწყვეტი უმრავლესობა და ზღვაზე მომიწია წასვლა. არა, არა არ იფიქრო, რომ ზღვა არ მიყვარს და ზღვაზე, ზღვის სანაპიროზე დასვენებას გავურბივარ, პირიქით, ზღვა ძალიან მიყვარს, მაგრამ მზის ქვეშ საათობით წოლა, რუჯის მიღება, ხალხმრავლობა, საღამოს კი რესტორან–კაფე–ბარების რეპერტუარის მოსმენა, თუნდაც კილომეტრებით მოშორებულ სახლში გქოდნეს ოთახი დაქირავებული, არ შემიძია და ვერ ვახერხებ ასეთ გარემოში დასვენებას... თუმცა, მაინც ზღვაზე აღმოვჩნდი, იმისდამიუხედავად, რომ მინდოდა მთაში წასვლა – ორი სავარაუდო დისლოკაციის ადგილი შევარჩიე ჩემს ჭკუაში – საირმე ან გუდამაყარი... თუმცა, ჩემი მოთხოვნების რაოდენიობა შევამცირე (დავტოვე ორი: არანარი საჭმლის მზადება და აუცილებლად შხაპი უნდა ყოფილიყო დაქირავებულ ოთახში და თანაც ისე, რომ ცხელი წყლით განრიგით არ მესარგებლა), ასევე, საკუთარი თავი ვაიძულე ზოგიერთი რამისთვის ყურადღება არ მიმექცია და მიუხედავად ზოგიერთი სუბიექტურ–ობიექტური გარემოებისა, იმ პერიოდში, რაც ზღვაზე ვიყავი, ჩემი ინტიმური სამყარო შევიქმენი და მოვახერხე დასვენება შინაგანადაც და ცოტა სულიერადაც. ასევე, იმ პირობით წავედი ზღვაზე, რომ ბოლო რამდენიმე დღით საირმეში ავიდოდით და აი, გათენდა ნანატრი 2 აგვისტო, დავიძარით ქობულეთიდან, გამოვიარეთ გურია, იმერეთში შემოვედით, ქუთეისს გამოვცდით და გადავუხვიეთ საირმისკენ... საოცრად კარგი ბუნება, გზაც მართლა კარგადაა გაკეთებული... საირმე.. მისი აღწერა გამიჭირდება, რადგანაც სიტყვები არ მეყოფა, და მაინც, რომც მეყოს ჩემი ღარიბი ლექსიკური მარაგი, ვერ გადმოვცემ იმ სილამაზეს, სიმშვიდეს და შინაგან განწყობას, რაც საირმეში განვიცადე, ოღონდაც მხოლოდ რამდენიმე საათით... რადგანაც... თუმცა... არ გავაგრძლებ იმის მოყოლას, თუ როგორ დამტოვა დედაჩემმა შუა საირმეში დიდი თქეშის ქვეშ მოკლე "შროტებით", მოკლე სახელოებიანი (პრეტელკებიანი) მაისურითა და ერთი ჩინური ქოლგის ამარა...  ვიდექი მთელი ნახევარი საათი ქოლგით ხელში და ვსველდებოდი... მანამდე – სანამ წვიმა წამოვიდოდა, ხალხი ისედაც ჟაკეტებით და ჯინსის შარვლებით, კეტებით, წინდებით დაირებოდა... მე კი გიჟი გადარეულივით დავდიოდი და შევყურებდი მთებს, კეთილმოწყობილ პარკს და სანატორიუმებს ვათვალიერებდი.. მოკლედ, წვიმამ როცა დასცხო, მივედი მანქანასთან და, მანქანა დაკეტილი დამხვდა, დედაჩემი კი წასული... რა თქმა უნდა, მობილური იქ იყო სადაც ყოველთვის არსს, ანუ მანქანაში...

ვიდექი და ველოდი დიდის მოთმინებით საკუთარი მშობლის გამოჩენას და ვფიქრობდი, როგორ შეუძლია დედაჩემს სიკეთის ისე ქმნა, რომ ყოველთვის ვზარალდები მე :D გადაიღო კოკისპირულმა წვიმამ და აააალილუია! დედაც გამოჩნდა... მე კი ცხიკინ–ცხიკინით დავხვდი... ერთი სული მქონდა მანქანაში ჩავმჯდარიყავი და თბილისში გამოვქცეულიყავი, აღარც საირმის თვალწარმტაცი და მელანქოლიური ბუნება (რომელიც, დედას თქმით, ჩემს შინაგან მელანქოლიურ სამყაროს ერთი ერთზე ესატყვისება) და აღარც არაფერი მაინტერესებდა... დუმილისა და ნერვების დაძაბვის ფასად მოკლედ და ლაკონურად ვთქვი: მივდივართ თბილისში... არ გაუპროტესტებია..

ჩამოვედით თბილისში და აი, აქ დაიწყო მეორე ვარიანტი ჩემი გაციების შესაძლო ალბათობისა: მთელი ამ დასვენების დღეების განმავლობაში დაგროვილი სარეცხი, რატომღაც მოვინდომე, რომ იმ ღამესვე დამერეცხა.. მომიწია მთელი ღამის გათენება და... დილით უკვე ვიგრძენი, თუ როგორ იკეტებოდა ჩემი სასუნთქი ორგანო, ანუ ცხვირი და როგორ მეწყებოდა წინაგაციების სიმპტომები, თუმცა, მე ვინ ვიქნებოდი, რომ ამისთვის და კერძოდ, ჩემი ჯანრთელობისთვის მიმექცია ყურადღება და მოვიარე, ბაზარი (4 გზა), მაღაზიები, ბანკი, შუადღის მცხუნვარე მზის ქვეშაც მოვახერხე ჩემი ქობულეური რუჯის თბილისური, გლდანის ბაზრისეული რუჯით უფრო გამუქებაც და კანის სულ მცირე მეორე ხარისხამდე დაწვაც (!!!) (არადა, ქობულეთში  I ხარისხის დამწვრობა მივიღე დილის 8 საათზე ცურვისას, მაგრამ მხოლოდ სხეულის კიდურებზე) და ვიგრძენი, რომ ზედმეტი რაოდენობით მოუწია ჩემს ორგანიზმს სითხის გამოყოფა ოფლის სახით!!! შემდეგ ორპირში დგომა... რა თქმა უნდა, ამას ვინ მიაქცია ყურადღება და სახლში ასულს დამახვედრეს "სასიხარულო" ინფორმაცია, რომ ენტერო–ვირუსით ძალიან ბევრი პაციენტი შევიდა საავადმყოფოებში, შესაბამისად როგორც ყოველთვის, წყალი – პირველი რაც კი შეიძლება მოუვიდეს ადამიანს თავში ასეთი ვირუსის წყაროდ!! გადადუღებულ წყალს მე ვერ ვსვამ, აი, მაცივარში გაყინულს კი დიდი სიამოვნებით დავეწაფე და...მეორე დღე უკვე ვიგრძენი, რომ სასუნთქი გზების გადაკეტვას ყელის სუსტი ტკივილიც დაემატა... შენც არ მომიკვდე, ჩემი ორგანიზმის მიერ "SOS"!!! ღილაკზე თითის დაჭერას და სიგნალის გაშვებას ისევ არ მივაქციე ყურადღება და ახლა სახლის მოწესრიგებას მოვყავი ხელი... საღამოს კი ორპირ "ნიავში" ვიჯექი სალონში და თავს ვიწესრიგებდი... შედეგმაც არ დააყოვნა და ორშაბათიდან დღემდე სტაბილური 37,2 ხაზი ფიქსირდება თერმომეტრზე თავისი გართულებებით (თავის ტკივილი, სუნთქვის გართულება, დაბალი სიცხე, დისკომფორტი, შფოთიანი ძილი, კოშმარული სიზმრები, ენ რაოდენობის სითხის მოთხოვნილება, "სელპაკის" ფირმის ცხვირსახოცის წამდაწუწუმ ხმარებისგან გაბუშტული, ლოთი ადამიანივით აწითლებული და დაკარტოფილებული ცხვირი და ნესტოები, წამლები, საბნის დაფარება ღამე რომ უფრო არ გაცივდე, ფანჯრებდახურულში ძილი, სამსახურში კონდიციონერის გამორთვა და ა.შ. და ა.შ.), მაგრამ მაინც მედგრად ვდგავარ და დავდივარ სამსახურში და სტახანოველივით ვიტან ამ სიცხეში ჩემი სხეულის საპასუხო რეაქციას ჩემსავე დაუდევარ საქციელზე... ეჰ, რას იზამ... რას არ აიტანს კაცი, მითუმეტეს, რომ უკვე მერამდენე წელია შევეჩვიე ამას... არადა, საოცარი ისაა, რომ ზამთარში იშვიათად ვცივდები... ეჰ, ეს უარყოფითი მხარეები, მოდით ახლა დადებით მხარეებზეც ვთქვათ ერთი–ორი სიტყვა, კერძოდ, დღევანდელ დადებით შედეგზე.

ჯერ მოკლე შესავალს გავაკეთებ ჩვენ საზოგადოაბაზე და მათ კულტურულ უკულტურობაზე: მოგეხსებათ, ქართველები ყველაზე კულტურული ერი ვართ მთელ სამყაროში – სამყარო შემთხვევით არ მიხსენებია, დიახაც სამყაროში და არა კონტინენტზე, მსოფლიოში ან თუნდაც ცივილიზებულ თუ არაცივილიზებულ დედამიწაზე, გლობალურად სამყაროში, ანუ მთლიანად მზის სიტემაშიც და მზის სისტემის გარეთაც... მაგრამ, ერთი ცუდი რამ გვჭირს, იმდენად კულტურული ერი ვართ, რომ ხშირად ზედმეტი კულტურულობისგან უკულტუროები ვჩავნართ (კი არ ვართ, უბრალოდ ასეთებად ვჩანვართ!!!), განსაკუთრებით, საზოგადოებირ ტრანსპორტში: სამარშურუტო ტაქსიში, ავტობუსში, მეტროში... ჩვენს უკანალებს ისე ზრდილობიანად ჩამოვადებთ სხვას თავზე, რომ ბოდიშის მოხდა მოგვეხათრება, მაგრამ სამაგიეროდ გაზების დაცლისგან თავის შეკავებას ვერ ვახერხებთ ხოლმე, ამიტომ ვინც სხვის თავზე ვსხედვართ და ისინიც ვის თავზეც ჩვენი უკანალები დევს, კულტურულად ვიტანთ ამ პროცესს მთელი წუთებით, საათობითაც კი და კარგი დიდი მანძილის გავლის განვლობაშიც კი (აღარ ვამბობ საქალაქთაშორისო სამრშრუტო ტაქსებზე)... რატომ? იმიტომ, რომ უახლოეს მომავალში ადგილების გაცვლა მოხდება (და თან აუცილებლად და უპირობოდ!), ანუ მომავალში ჩვენ ჩამოგვადონ უკანალები თავებზე, ისევე როგორც ჩვენ გვიდევს ახლა უკანალები სხვების თავებზე... მაგრამ, მეტრო ყველაზე ოპტიმალური გადაადგილების საშუალებაა ჩემთვის და ყოველდღიურად მიწევს ამ ტრანსპორტით სარგებლობა, მაგრამ დღემდე ვერაფრით მივეჩვიე იმ ფაქტს, რომ სამადგილიან, ექვსადგილიან სკამებზე ენ რაოდებობის ადამიანები ეკვეხებიან... მაქსიმალურად ვცდილობ ან არ ჩავეკვეხო არავის შუაში, მითუმეტეს, არ ჩავუჯდე ვინმეს კალთაში და არც არავის შევუშალო, თუნდაც დგომისას ხელი... ალბათ, ეს ჩემი ბრალიცაა, რომ მუდამ ასეთ "გაუგებრობებში" ვხდები, რადგან პირველი შემთხვევა არაა, როდესაც, ასე ვთქვათ, ან კალთაში მიჯდება ვინმე, ან უცერემონიოდ პატარა 10 სანტიმეტრზე მცირე ზომის დაუკავებელ/აუთვისლებელ ადგილს რომ დაინახავან (ეს ჩემი გაბარიტების ბრალიცაა ვატყობ, რადგან გამხდარი ვარ და მთლიანი სკამის ათვისებას ვერაფრით ვახერხებ ხოლმე), ეგრევე საკუთარ უკანალებს სნაიპერებივით უმიზნებენ, დებენ და მერე გწევენ ბოდიშის მოხდის გარეშე (ბოდიშსს ვერ მოსთხოვ, ეს ხომ უკულტურობაა, მოიხადო ბოდიში!). ამას მირჩევნია, ადამიანმა ადამიანურად მთხოვოს და ადგილსაც დავუთმობ და არც არაფერს ვიტყვი, თუმცა, ადგილის დათმობას რაც შეეხება ერთი პრინციპი მაქვს ისევ გამომდინარე ამ საზოგადოებაზე დაკვირვების შედეგად, ჩემი ნებით ადგილს ვუთმობ მხოლოდ მცირეწლოვან ბავშვებსა და ორსულ ქალებს, სხვას აღარავის, რადგან... ეს კიდევ სხვა თემაა... ნუ მოკლედ, ამ კვირის ორ ვარიანტს ვწერ ჩვენი "კულტურულობის" შესახებ:

ბოლო სადგურია "ახმეტელი", რომელიც ჩემს სახლთან ახლოს არის, შესაბამისად, დილით მუდამ შემიძლია მჯდომიარე მდგომარეობაში ვიმგზავრო. გუშინწინ დავიკავე რა სამადგილიანი სკამის ბოლო მესამე ადგილი, ჩვეულ პროცედურას მივმართე, ამოვიღე ჩანთიდან წიგნი და დავიწყე კითხვა, განაპირას კიდევ ერთი ახალგაზრდა იჯდა, შესაბამისად შუაში ადგილი თავისუფალი იყო. "სარაჯიშვილის" სადგურზე შემოვიდა ახალგაზრდა მამაკაცი (ასაკი, ჩემი ვარაუდით 30 წელზე მეტის არ იქნებოდა),დაჯდა ამ თავისუფალ სკამზე, ოღონდაც, ჯდომაც არის და ჯდომაც, ამას ჯდომას ვერ დავარქმევდი, მას უფრო ჯდომა–წოლა ეწოდება... ნუ აღარ დავწვრილმანდები იმაზე, რომ წინა ღამის ნაბახუსევი ამთქნარებდა და ა.შ. სამაგიეროდ, მერე უკვე მართლაც, რომ ნერვების დაძაბვის ფასად მომიწია თავის შეკავება, რომ რამე არ მეთქვა. რაც უფრო კრეფდა სიჩქარეს მატარებელი, მით უფრო ქვემოთ მიცურავდა ამ ახალგაზრდის სხეულიც და ბოლოს, შევატყვე რომ ეძინა. ნუ რატომღაც მომერიდა მიმეთითებინა, რომ ნორმალურად დამჯდარიყო, რადგანც ვიფიქრე, სძინავს, ე.ი.ღამენათევია და ეტყობა სამსახურში მიდის (აბა, ნორმალური ადამიანი, ასეთ მდგომარეობაში სხვაგან სად წავა?!), შესაბამისად, სჯობს აქ მე ავიტანო დისკომფორტი, ვიდრე სამსახურში ვიღაცას მოუწიოს ამისი ასეთი ნახევრად ძილისმდგომარეობაში ყოფის ატანა–თქო, მაგრამ როგორც კი ვაიძულე ჩემი თავი, შემენარჩნებინა ეს მდგომარეობა და ძალით გაჩენილი კეთილგანწყობა, თითქოს ჯიბრზე, ისეთი "გაიზმორა" და თან ამ პროცესს შეუქცევადი რეაქციაც მოჰყვა – მაისური კისრამდე ისე აეზიდა, რომ მისი ნაპატიები ღიპის ბალნით დაფარული ადგილები გამოჩნდა.. ნუ შეიძლება ვინმემ თქვას, კი მაგრამ შენი რა საქმეაო, ფროიდისეული ლიბიდოსა და ფსიქოანალიზის გამოყენაბაც სცადოს, ასევე ქართული საზოგადოების საყვარელი ტერმინის გამოყენებით, შინაბერას წიკების იარლიყიც კი მომაკერონ,  მაგრამ არ ვიცი, უბრალოდ როცა ნაპატიები ღიპის ფხანვაც მიაყოლა ზედ და თან მეც და გვერდით  მდჯომი ახალგაზრდაც მართლა რომ მიგვკუჭა კუთხეებში, აი, მანდ უკვე აღმევსო მოთმიების ფიალა და მატარებელიც გაჩერდა "სადგურის მოედანზე"! წამოხტა ეს ახალგაზრდა და გავიდა... მე კი გონებაში  მომზადებული შეგონებით–დიდაქტიკური, სარკაზმულ–ირონიული ტრაქტატი შემახმა გონების რომელიღაცა კუნჭულზე ისე, რომ ენაზე გადმოტანაც კი ვერ მოვასწარი... ეს კიდევ არაფერი... ეს უბრალოდ ჩემი და ზოგადად ქართული საზოგადოების კიდევ ერთი კულტურული უკულტურობის გამოხატულებაა, რადგანაც ამ ყველაფრის თანამონაწილენი ვართ...

დღეს კი, ისევ დილით, შევედით (უფრო სწორად შემიტანეს პირადა მე) ვაგონში და ექვსადგილიანი სკამის ერთ–ერთ სკამზე მოვკალათდი, გვერდით ახალგაზრდა, ორსული გოგონა მომიჯდა, მოვერიდე, გადავჯექი სხვა სკამზე... ჩემს გვერდით ერთი, საკმაოდ დიდი გაბარიტების მქონე ქალბატონი (ასე 40 წლამდე) მოკალთდა. პროფესინალურად, მოხერხებულად, უცბად  თავისი გვერდებით გვერდითმჯდომისკენ მიმწია და თავის "მეგობარს" (რომელიც მის გაბარიტებს არ ჩამოუვარდებოდა თუ არ აღემატებოდა)მოუწოდა, რომ ჩაეტეოდა და დმჯდარიყო, რა თქმა უნდა, ისიც ასე მოიქცა და ფაქტიურად, ჩემი ადგილი აღარ დარჩა (რადგან ავტომატურად, მე ჩემს გვერდითმჯდომს ვავიწროებდი და ხელს ვუშლიდი), ანუ ზედმეტად ვიგრძენი თავი, წამოდგომა და ვაგონიდან გასვლა დავაპირე, რომ მოულოდნელად დაიკეტა კარი და ვერ მოვასწარი გამორიდება... არ ვიცი ჩემს გონებაში რა მოხდა, რა მექანიზმი ჩაირთო, რომელმა მე–მ მოისაზრდა მიტრიალებულიყო ამ ქალისკენ და ეკითხა:

–უკაცრავად, ხომ არ გიშლით ხელს?

–არა, იყავით, არ გვიშლით...

ჩემს გაოგნებას საზღვარი არ ჰქონდა, მაგრამ ეს მხოლოდ წამის მეათასედებში, ისევ წინ ჩემი სხვა მე წამოვიდა და:

– არა, იმიტომ გეკითხებით, რომ გაციებული ვარ და რაც უფრო მეტად ჩამეხუტებით, მით უფრო ადვილად დაიმფიცირდებით...  და სახეზე ღიმილი ისე ამეწება, მეც კი გამიკვირდა – საიდან... როგორ?!!!

ამის თქმა იყო და ორივენი ისეთები წამოცვივდნენ, თითქოს გაციებული კი არა კეთროვანი ვარ–თქო მეთქვას...

ერთი კია, გავიგონე, როგორ თქვეს: ამ სიცხესა და ზაფხულში გაციება ნამდვილად არ გვინდა–ო და მე თვითკმაყოფილმა ჩემი ყოლვედღიური რიტუალის ჩასატარებლად მოვემზადე, ამოვიღე წიგნი გადავშალე და .. საკუთარ თავსე გავბრაზდი, ოღონდაც მიზეზი ვერ გავარკვიე, რატომ გავბრაზდი? მათზე კი არა, ჩემზე გავბრაზდი, მართლა სერიოზულად ვლანძღავდი გუნებაში საკუთარ თავს, რადგანაც რაღაც ისეთ ვთქვი, რაც არ მინდოდა მეთქვა, რა მოხდებოდა, ამეტანა ზედმეტი ჩახუტება? სიცხე? მიკუჭვა? ამეტანა ჩემი უჩინარობა? თუნდაც "დამემალა", რომ გაციებული ვარ და ამეცილებინა მათ მზერა, მზერა რომელსაც დარწმუნებული ვარ, არ იმსახურებდა კეთროვანიც კი არათუ, უბრალოდ გაციებული ახალგაზრდა...ისევ ჩემი პიროვნების დათმობით, ისევ ჩემი თავის უკანა პლანზე გადაწევით ამეტანა, რა იქნებოდა? იქნებ რა სჭირდათ? იქნებ ცუდად იყვნენ? იქნებ და ასეთი იქნებ და ათასი ასეთი მიზეზი იმისა, რასაც მათ გასამართლებად ვფიქრობდი, მაგრამ ჩემი მეორე მე მეუბნებოდა, რომ ეს ხომ პირველი შემთხვა არ იყო და არ არის? ისევე როგორც მომავალში არ იქნება დამ რომ ასეთი გამართლებები მათ აქვთ: ფეხსაცმლის მოჭერის, უჰაერობის, სიცხის, უბრალოდ იმის გამო, რომ შენ ახალგაზრდულად გამოიყურები და უბრალოდ ვალდებული ხარ, თუნდაც ბოლო სადგურზე ადგე და დაუთმო ადგილი, რადგან ასაკი არ გეტყობა შენ და ა.შ. და ა.შ. და მივხვდი, რომ საკუთარ თავთან პირველად მოვიქეცი სწორად, რომ საკუთარი მე სხვაზე წინ დავაყენე და, რომ ეს ახლა არ დაწყებულა, რომ მე სხვის პიროვნებას არ ხელვყოფ და ბავშვობიდან მაქვს ეს ჩვევა, რომ ყოველთვის ვიფიქრო ის, რომ სხვასაც იგივე უფლებები აქვს, რაც მე და, რომ ზედმეტად არ უნდა შეაწუხო სხვა, და, რომ "ნაგლი" არ უნდა იყო და, რომ ჯობს ითხოვო, ვიდრე მოიპოვო ის, რაც გინდა, მაგრამ გრძნობ, რომ არ გეკუთვნის და ამ რაღაცაზე სხვასაც იგივე უფლება აქვს რაც შენ.. არ ვიცი, მაგრამ ერთი კი დანამდვილებით შემიძლია ვთქვა, ქართველები ყველაზე კულტურული უკულტურო ერი ვართ ამ საკითხში და იმ საკითხშიც, რომ შეგვიძლია: საზოგადოებრივი საპრიფარეშო არ ჩავრეცხოთ და ისე დავუტოვოთ ჩვენს სემდეგ შესულ ადამიანს ჩვენი "ავლა–დიდება", სამაგიეროდ, საკუთარი საპრიფარეშო ისეთი სუფთა გვქონდეს, რომ ენით ალოკო, რომ სანაპიროზე (და არამარტო სანაპიროზე) შეგიძლია ნაგავი დაყარო, ფიზიოლოგიური მოთხივნილებანი დაიკმაყოფილო, ბინის და სახლის ფანჯრიდან ნაგავი გადაყარო;  ზღვაში მოისაქმო, პამპერესები (ეს ყველაზე მსუბუქი რამ, რაც შეიძლება ზღვამ შემდეგ უკან დააბრუნოს) გადაყარო და ა.შ. რომ მეზობელს კარის წინ სახლიდან და ბინიდან გამოტანილი  ნაგვით სავსე ცელოფანი "დაუტოვო" და ქურდივით გაიძურწო, რომ მეზობლის მანქანა გაფხაჭნო, დაკაწრო, რომ მანქანა იქ დაყენო სადაც არ უნდა გააჩერო, მერე რა, რომ სხვას გამოსვლაში შეუშლი ხელს?! რომ ტროტუარზე ფეხით მოსიარულის ადგილი აღარ დატოვო და ჯიპებით თუ მსუბუქი მანქანებით ისე ჩახერგო, რომ მერე შენც კი გაგიჭირდეს ამ მანქანის გამყვანა, რომ სადაც მოგვეპრიანება იქ გადავკვეთო მანქანის სავალი გზა; მზესუმზირის ჩენჩოები ვყაროთ ურნის წინ ან თუნდაც პირდაპირ ქუჩაში, ქვაფენილზე, რომ ნაყინის ქაღალდები ზღავში, სკვერში სკამზე ან თუნდაც სადმე ისეთ ადგიალს დავაგდოთ, სადაც ნებისმიერ დროს შეიძლება სხვა დაზარალდეს ქაღალდზე გამდნარი ნაყინის წვეთებით; რომ სიგარეტის ნაწვავი ჩავაგდოთ ქაღალდებით სავსე ურნაში და ცეცხლი გავაჩინოთ... კიდევ გავაგრძელო? არ ღირს, რადგან ასე ჩვენს "კულტურულობას" და "ეროვნულობას" შეურაცხჰვყოფ...

პლაგიატია ადამიანი?! III თავი

-თუ იცი, ან თუ ხვდები აქ რატომ ხარ?

– არა, არ ვიცი.

– დაფიქრდი.

– არ ვიცი.

– და რომ გითხრან, აქ ადამიანების გამო ხარ და, რომ მათ საქციელზე მოგიწევს პასუხის გაცემა, რას იტყვი?

– და რატომ მე? მე მხოლოდ ჩემს თავზე და ჩემს საქციელზე ვაგებ პასუხს.

– ყველა ყველას საქციელზე აგებს პასუხს.წინ მიმავალი მის უკან მიმავლზე აგებს პასუხს, ეს თუ იცი?

– მაშინ თუ ასეა ვიღაცისგან დაიწყო და იმან აგოს პასუხი. ჩემგან არ დაწყებულა...

– და ეს ვიღაცა ვინ არის იცი?

– არა, არ ვიცი, ეგ ჩემი საქმე არაა.

– აბა რა არის შენი საქმე?

–ის, რაც მხოლოდ მე მეხება.

– და ის არ გეხება, თუ სხვა რას აკეთებს, საით ან როგორ მიდის? და რომ მისი ამ საქციელით შეიძლება ბევრი დაზარალდეს და ბევრიც გაფუჭდეს?

– ადამიანებს იმდენი ჭკუა უნდა ჰქონდეთ, რომ იცოდენ რა უნდა გააკეთონ, ვის უნდა გაჰყნენ და როგორ მოიქცნენ. მთავარია, მე არ დავუშვა შეცდომა და მე არ შემეხოს სხვისი შეცდომა.

– და რომ შეგეხოს ან დაუშვა შეცდომა?

– თუ შეცდომა დავუშვი, იმას მე გამოვასწორებ. ჩემს შეცდომაზე სხვა არ აგებს პასუხს და ასევე, თუ მე არ მინდა, არ შემეხება სხვისი შეცდომა.

–ასე დარწმუნებული რატომ ხარ?

– იმიტომ, რომ ვიცი რასაც ვაკეთებ. ყველა ჩემს მიერ გადადგმულ ნაბიჯზე მე ვაგებ პასუხს, ასევე ყველამ თავის გაკეთებულ თუ გაფუჭებულ საქმეზე უნდა აგოს პასუხი.

– რომ გითხრა, ყველაფერი ერთმანეთთან არის დაკავშირებული?

– ეგ მასეა, მაგრამ მე რატომ უნდა ვაგო სხვის საქციელზე პასუხი?

– წარმოიდგინე ერთი გრძელი და უსასრულო ჯაჭვი, ეს ჯაჭვი, რგოლებისგან შედგება. ერთი რგოლიც რომ სუსტი აღმოჩნდეს, რა მოხდება?

– ჯაჭვი გაწყდება, მაგრამ ეგ ჯაჭვი რა შუაშია ჩემთან და ადამიანებთან? ნებისმიერი ადამიანი, თუ მხოლოდ საკუთარ თავზე აგებს პასუხს და საკუთარ შეცდომებს მიხედავს, ცხოვრება უკეთესი იქნება. არ მიყვარს როცა ადამიანს თავისი ვერ მოუწესრიგებია და სხვის საქმეში ცხვირს ჰყოფს. 

– საინტერესო ცხოვრებისეული პრინციპი გქონია. არასდროს ჩარეულხარ სხვის საქმეში?

–მაქსიმალურად ვცდილობ არ ჩავერიო.

– მაშინ საათის მუშაობის პრინციპი თუ იცი? ერთი პატარა მექანიზმიც კი მთელი საათის მოძრაობაზე რომ აგებს პასუხს?

– საათები, ჭანჭიკები, ჯაჭვები და რგოლები არ გამოდგება მაგალითად, ადამიანები ცოცხალი არსებები ვართ და არა რაღაც ნივთები, რომელსაც ხელოსანი ან მესაათე სჭირდება, რომელიც გაწყვეტის ან გაფუჭების და გაჩერების შემთხვევაში, გაამთლიანებს ან მექანიზმს გამოცვლის. სხვას თუ უნდა იყოს პატარა ჭანჭიკი, თუ უნდა იყოს რგოლი, მაგრამ მე ადამიანი ვარ  და საკუთარ თავზე მე ვაგებ პასუხს, სულაც არ მხიბლავს ჭანჭიკად და რგოლად ყოფნის პერსპექტივა და მოდით პირდაპირ მითხარით რისი თქმა გინდათ. ასე შორიდან მოვლით მე ვერაფერს გამაგებინებთ. პირდაპირ თქმა მირჩევნია.

– კარგი, ამაზე მოგვიანებით, ახლა კი ის მითხარი, სად ხარ ის თუ იცი?

–არა არ ვიცი. და სად ვარ?

– სად? ამდენი ხანი ვერ მიხვდი?

– მე რას ვხდები და რას არა, ეს სხვა საკითხია,  ჯერ თქვენგან ველი პასუხებს.

– და რა გაინტერესებს?

– უკვე ვიკითხე, ვინ ხართ?

– და, რომ გიპასუხეს, დაუჯერე?

– სასაცილოა რა. თქვენ თუ თამაშისა და ხუმრობის ხასიათზე ხართ, სხვა საქმეა, მაგრამ მე სულ არ მეხუმრება, მითუმეტეს არ მეთამაშება.

– და რატომ თვლი რომ გეხუმრებიან ან გეთამაშებიან?

– კარგი, დავიჯერე, რომ ესენი ისინი არიან ვინც ჰგონიათ რომ არიან, მაგრამ შენ? შენ ვინ ხარ?

– და რატომ კითხულობ ჩემს ვინაობას, რომც გითხრა არ დაიჯერებ და აზრი მითხარი იმ პასუხისა, რომელსაც არ დაიჯერებ?

– და რომ დავიჯერო? მითხარი და ჩემი გადასაწყვეტია დავიჯერებ თუ არა.

– შენი გადასაწყვეტი არაა და არც მე ვაპირებ დაგარწმუნო იმაში, რისიც არ გწამს.

– და შენ საიდან იცი მე რისი ან ვისი მწამს?

– ვიცი.

–  არამგონია.

– ჰმ... რატომ ხართ ადამიანები ასეთი თავდაჯერებულები?

– ალბათ, ასეთებად დავიბადეთ.

– დაიბადეთ?

– ჰო დავიბადეთ.

– ღმერთი გწამს?

– არ ვიცი.

– როგორ თუ არ იცი? როგორ შეიძლება არ იცოდე რისი გწამს და რისი არა?

– შეიძლება, რახან ვამბობ, ე.ი. შეიძლება.

– ეშმაკი  გწამს?

– არ ვიცი.

– აბა რა იცი?

– ის, რომ მე ვარ ახლა აქ და გელაპარაკები შენ.

– და მე ვინ ვარ?

– არ ვიცი, მაგას შენგან გავიგებ, მაგრამ შენ არ მპასუხობ ვინ ხარ.

– და რომ გითხრა მე ვარ შემოქმედი, უფალი შენი და ადამიანების?

– და შენ ხარ შემოქმედი? სასაცილოა.

– რატომ არის სასაცილო?

– იმიტომ რომ ღმერთი არავის უნახავს და როგორ დაგიჯერო?

– უბრალოდ უნდა დამიჯერო. აი, ასე, მე გითხარი და უნდა დაიჯერო.

– მასე არაფერს ვიჯერებ.

– აბა როგორ იჯერებ?

– დამიმტკიცე.

–რა დაგიმტკიცო,. რომ მე უფალი ვარ?

– ჰო, დამიმტკიცე, რომ შენ უფალი ხარ.

– როგორ?

– როგორც გინდა. მე ხომ არ გიმტკიცებ, რომ ადამიანი ვარ?

– ხო, მაგრამ ადამიანი რომ ხარ მაგას დამტკიცება არ სჭირდება.

–მეც მაგას ვამბობ, მე ადამიანი ვარ და ამის დამტკიცება არაა საჭირო, რადგან მე ვარსებობ, მაქვს სხეული, მაქვს გონება, ვფიქრობ..

– და იქნებ არ ხარ შენ ადამიანი? არც არსებობ, არც სხეული გაქვს..

– მაშინ რა გამოდის? მაშინ ვინ ვარ მე?

– აი, ხომ ხედავ, დაიბენი

–არ დავიბენი, მე ვიცი, რომ ადამიანი ვარ. შენ კი მეუბნები რომ ღმერთი ხარ. მე შემიძლია დაგიმტკიცო, რომ ადამიანი ვარ, რადგან ჩემნაირი ბევრი არსებობს, შემიძლია სხვა ადამიანები განახო, დაგიმტკიცო, შენ კი.. შენ როგორ დამიმტკიცებ რომ ღმერთი ხარ?

–მარტივად, მე ღმერთი ვარ და მე შეგქმენი შენც და სხვებიც.

– შენ? სასაცილოა, შენ იმასაც ვერ დამიმტკიცებ, რომ ღმერთი ხარ და იმას როგორღა დამიმტკიცებ, რომ შენ შემქმენი?

– რატომ თვლი, რომ მე ღმერთი არ ვარ?

– იმიტომ, რომ ღმერთი არავის უნახავს, არავინ იცის როგორია იგი და საერთოდ, შენ ადამიანის სახე გაქვს, ადამიანივით გამოიყურები, საუბრობ, ფიქრობ, ლაპარაკობ ე.ი. შენ ღმერთი არ ხარ.

– და რატომ ფიქრობ, რომ ღმერთს არ შეუძლება ადამიანის სახე ჰქონდეს, ისაუბროს ადამიანივით, იფიქროს როგორც შენ და სხვებმა?

– შეუძლებელია, მაშინ ის ღმერთი აღარ იქნება.

–ეს ვინ მოიყვანეთ? – მიუტრიალდა გაბრიელს.

– ადამიანი. როგორც თქვით ისეთი ადამიანი, რომელიც საშუალო სტატისტიკური მონაცემებით არავისგან და არაფრით გამორჩეული იქნებოდა – დაბნეულად უპასუხა კითხვაზე გაბრილემა.

– კი, მაგრამ ეს საშუალო სტატისტიკურ ადამიანზე დაბლა დგას, იმიტომ, რომ არაფრის სჯერა გარდა საკუთარი თავისა და საკუთარი არსისაც კი არ სწამს.

–ზუსტად ასეთნი არიან დღეს საშუალო სტატისტიკური ადამიანები.

 შემოქმედი ჩაფიქრდა პირველად გაუჩნდა იმის შეგრძნება, რომ რაღაც გამორჩა, რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი, მაგრამ რა?!შემდეგ ადამიანს მიუტრიალდა.

– და მითხარი როგორ ან რის შემდეგ დაიჯერებ, რომ ღმერთი ვარ?

– არ ვიცი, ეს შენ უნდა დამიმტკიცო, თორემ მე რა.

– ან რატომ უნდა დაგიმტკიცო? რწმენა და დაჯერება ხომ შენთვის არის მნიშვნელოვანი და არა ჩემთვის? შენ ჩემ არსებობას დაიჯერებ თუ არა, მაღიარებ თუ არა, ამით მე ხომ არც მემატება და არც მაკლდება არაფერი, რადგან ამით არც ჩემი არსებობა და არც ჩემი არსი არც იცვლება და არც კნინდება? შენი რწმენით ან ურწმუნოებით, ხომ ჩემი არსი არ იცვლება?  ათი მცნება იცი?

– კი, გამიგია. მაგრამ ახლა მე გკითხავ, თუ არ გჭირდება ჩემი რწმენა და ჩემი მხრიდან იმის დაჯერება, რომ არსებობ და შენ ღმერთ ხარ, მაშინ აქ რისთვის მომიყვანეთ? 

– ჰოო, და ყველა ასეთია იქ?! – ისევ გაბრიელს შეუტრიალდა და თან დედამიწაზე ანიშნა.

–არა ყველა ასეთი არაა, მაგრამ თქვენ ხომ არ მოგვეცით უფლება ისეთი ადამიანი წამოგვეყვანა, ვინც ზედმეტად ჩახედულია თეოლოგიურ საკითხებში? ან ისეთი, ვისაც ჯერ კიდევ დედამიწაზე ყოფნის დრო არ ამოწურვია?

–და ამას ამოეწურა?

– არა, მაგრამ..

– რა მაგრამ... ამის მოყვანას გთხოვდით მე? დამიწყო აქ დაკითხვები და მტკიცებულებების წარდგენის მოთხოვნა, რომ მე ვარ მე, ეს დაუჯერებელი ამბავია.

– პეტრე! – ახლა პეტრეს მიუტრიალდა – შენ რას იტყვი? თუმცა შენ რა უნდა თქვა?

– ვიტყვი იმას, რომ ადამიანის ბუნებაა, ყველაფერში ეჭვი შეიტანოს და მხოლოდ ის ირწმუნოს რისი დაჯერებაც უნდა თავად. ადამიანები ფიცხებიც არიან, მიამიტებიც, ეჭვიანებიც და...

– ეგ უშენოდაც ვიცი. ამაზე რას იტყვი–თქო – თითით ანიშნა ადამიანზე.

–არაფერს, თავად თქვა საკუთარ თავზე – ამოიოხრა დიდმა პატრიარქმა და სინანულით შეხედა ადამიანს.

–  ყველგან როგორ წვდება შენი ხრიკები? – ახლა ვოლანდს მიუტრიალდა – ახლა მეც კი გამაოცე.

– არა, ეს ჩემი ხრიკები არაა, ჩემს ხრიკებს მხოლოდ იმათზე ვიყენებ,  ვისაც სჯერა ან არ სჯერა, აღიარებს ან უარყოფს თუნდაც ღმერთს ან თუნდაც სატანას. ესენი კი ახალი ჰიბრიდები არიან... დღეს რაღაც ახალი, ჰიბრიდული თაობა წამოვიდა.ამისნაირად "არ ვიცი", "დამიმტკიცე", "მხოლოდ ფაქტები" აკერიათ პირზე, დამღალეს უკვე  – მწარედ ჩაიცინა ვოლანდმა – ასეთებთან მეც კი არ ვიცი როგორ მოვიქცე.

– და საიდან მოხვედი ის თუ იცი ? – შემოქმედი ისევ ადამიანს მიუტრიალდა.

– საიდან უნდა მოვსულიყავი? სახლიდან... ისე, რასაც თქვენ ჩემზე საუბრობთ, სულაც არ "მეპრიანება", ამიტომ იქნებ ცოტა ეთიკის ფარგლებში ისაუბროთ? – მოსმენილი დიალოგების გამო უკმაყოფილება გამოთქვა. გაკვირვებულებმა გადახედეს ერთმანეთს. ამას უკვე აღარ ელოდნენ, რადგან აქამდე ნებისმიერი სხვა ადამიანი, სულ მცირე, შეშინებული, თვალების ცეცებას დაიწყებდა და სიტყვის თქმაც კი გაუჭირდებოდა, არათუ შეპასუხება, ზოგიერთი კი გონებასაც კი დაკარგავდა, ეს კი, ეს სუბიექტი კი... ღმერთმა დანანებით ჩაიქნია ხელი და:

–ზუსტად გახსოვს, რომ სახლიდან მოხვედი? – გამჭოლად შეხედა.

ადამიანმა არაფერი უპასუხა.უკვე მობეზრდა ეს ყველაფერი, ერთი სული ჰქონდა აქაურობა დაეტოვებინა, რადგან ამდენი "შეშლილის" ყურება მისთვისაც კი მართლა მოსაბეზრებელი იყო. არადა, სიმართლე უნდა ითქვას, უყვარდა განსხვავებული აზროვნების ადამიანებთან ყოფნა, საუბარი, ამით დიდ სიამოვნებას იღებდა, მათთან ერთობოდა, კამათობდა, აკვირდებოდა, სწავლობდა, ესენი კი განსხვავებული შეხედულების კი არა ჭკუიდან შეშლილი საზოგადოების შთაბეჭდილებას უფრო ტოვებდნენ.

– კარგი – ჩაფირდა შემოქმედი.

გაბრიელს მიუბრუნდა:

 – გაბრიელ, შენ ამბობ, რომ ადამიანები უკვე ისე იქცევიან, რომ მათ ქცევაზე პასუხისმსგებლობას აღარ აიღებს შენი განყოფილება. აუხსენი რაზეა საუბარი.

გაბრიელი მძიმედ წამოდგა, ხელები ზურგს უკან დაილაგა და:

– ადამიანების შექმნიდან აღარ დავიწყებ, ეს ისედაც იცის ყველამ.

– დაიცა, რა ადამიანების შექმნიდან? ეგ არავინ იცის ჯერ... დაზუსტებით არავინ იცის როდის შეიქმნა ადამიანი და..

გაკვირვებულმა გაბრიელმა  შეხედა:

– წიგნებს კითხულობ? უფრო სწორედ რელიგიურ წიგნებს?

– ზუსტადაც, რომ ვკითხულობ და ზუსტადაც რომ მაგიტომ ადამიანებმა არ იციან როდის, რატომ, ვინ ან რა გარემო~ფაქტორების გამო შეიქმნა ადამიანი.

– კი მაგრამ, თქვენ მართლა გამაგიჟებთ. ჯერ კიდევ ვერ გაიგეთ ვინ შეგქმნათ და რატომ?

– რაზე ამბობ? იმ ზღაპრებზე წიგნებში რომ წერია? ეგ ზღაპრებია და ზღაპრების კი ზრდასრულ, ნორმალურ ადამიანს არ უნდა სჯეროდეს – საკუთარ სიმართლეში დარწმუნებული სკამზე ჩამოჯდა და მოემზადა საყვარელი საქმიანობის დასაწყებად!

–არაა პრობლემა, თუ გნებავთ, ამაზე ვიკამათოთ, მე მზად ვარ კამათისთვის და დაგიმტკიცებთ კიდეც, რომ ნებისმიერი რელიგიური წიგნი ზღაპრებითაა სავსე – თან ისე მოავლო გარშემომყოფებს თვალი, თითქოს მოსწავლეებით სავსე ოთახში ყოფილიყო და ახალი გაკვეთლის ახსნისთვის მზაობას გამოხატავდა, ამ მზერით კი ამოწმებდა, მოსწავლეები ყურს უგდებდნენ თუ არა მისი სახით, დიად მასწავლებელს.

–ჰოოო, აი, ზუსტად ამას ვამბობ მეც – გაბრიელმა მწარედ ჩაიღიმა – ამათ უკვე აღარაფრის სჯერათ, ადამიანის შექმნასაც კი უკვე ზღაპრებს უწოდებენ.

– კარგით რა, ზღაპრებია აბა რა არის? ღმერთმა 6 დღეში შექმნა სამყარო, შემდეგ კაცი შექმნაო, მერე დააძინაო და მისი ნეკნიდან ევა შექმნაო და ესენი ზღაპრები არაა? სხვა რამეებზე აღარაფერს ვამბობ, რომელიც ყველანაირ კანონებს ეწინააღმდეგება?

– და ყველაფერი ასე პირდაპირ გაიგეთ არა? – სახე მოეღუშა პეტრეს.

–აბა, როგორ უნდა გაიგო? მაშინ ამიხსენით როგორ შეიძლება 6 დღეში ჯერ სამყარო შექმნა, მერე ადამიანი შექმნა, მერე დააძინო და მისი ნეკნიდან ქალი შექმნა? მერე კი ამ ორი ადამიანისგან მთელი კაცობრიობა შექმნა? თუ თქვენ ამას გააკეთებთ, თუ გინდა მარტო ზღაპრებს კი არა, რა ვიცი –დაფიქრდა – ყველაფერს დავიჯერებ.

– მე გამოგრჩით მაგ ზღაპარში – გაიცინა ვოლანდმა.

– არა, შენ საერთოდ, შენ საერთოდ იმას ადასტურებ, რომ ეს ყველაფერი ზღაპარია, თავისი სიუჟეტით და დასასრულით. ჰო, მართლა დასასრული ხომ საერთოდ მძაფრსიუჟეტიანი ფინალია, რომელიც ვიღაც სადისტი ღმერთის მიერ არის მოფიქრებული? – ხუმრობის ხასიათზე მოვიდა ადამიანი და თან თავისი მახვილგონიერების გამო კმაყოფილების გრძნობით აღივსო.ამ პასუხს ვოლანდიც კი არ მოელოდებოდა და შეშინებულმა შეხედა შემოქმედს, რადგან იცოდა, მისი განრისხება რასაც გამოიწვევდა, მითუმეტეს, როცა ასეთი ეპითეტით შეამკეს, მაგრამ შემოქმედი მშვიდი სახით იყურებოდა სადღაც სივრცეში და თითქოს არც გაუგონია ადამიანის წამოყრანტალებული სიტყვები. ვოლანდმა შევებით ამოისუნთქა.

– აჰა, დასასრულიც იცი? – ჩაერია პეტრე.

– დასასრული? კი ყველა ზღაპარს აქვს დასასრული და ამ ზღაპარსაც მოუგონეს დასასრული მეორედ მოსვლისა და სამყაროს განადგურების სახით.

–ჰოოო, და იქნებ თქვენეული ვერსიაც გვითხრათ როგორ შეიქნა სამყარო და ადამიანი? – თვალი მოჭუტა პეტრემ.

– ჩემეული? მე არ მაინტერესებს ეგ.

–არა, თქვენული ანუ ადამიანებისეული – საუბარში ჩაერია გაბრიელი.

–ანუ მეცნიერული?

–რაც გინდა ის დაარქვი, რაღაც ვერსია ხომ უნდა იყოს? ალტერნატიული ვერსია შექმნისა და დასასრულისა.

– ბევრია,  სიმართლესთან რომელიც ყველაზე ახლოს დგას, ეს დიდი აფეთქების თეორიაა, რომელსაც ადამიანები, მეცნიერები დიდი აფეთქების თეორიას უწოდებენ...

– აჰა, ეგ ვერსია ჩვენც გაგვივიგა – ირონიულად გაიღიმა შემოქმედმა – ოღონდაც რატომღაც მერე ჩიხში შევიდნენ ეგ თქვენი მეცნიერები...

– ჩიხში არ შესულან, უბრალოდ ექსპერიმენტების შედეგებს ელიან..

– რომელი ექსპერიმენტების?

–რას ქვია რომელი?.. დაიცა, აქ ჩემს დაკითხვას ახდენთ? ჯერ ის მითხარით თავად ვინ ხართ? – თავის დაძვრენა სცადა, რადგანაც ბოლომდე არ იყო დარწმუნებული იმაში, თუ რა ეპასუხა ამ კონტრშეკითხვაზე.

– მერამდენედ უნდა გითხრა ვინც ვართ? ამ თავისდაძვრენის მეთოდს რით ვერ გადაეჩვიეთ  ადამიანები? – გაბრაზდა გაბრიელი.

– დაიცა, გაბრიელ, ნუ ბრაზდები, ნუ გავიწყდება, რომ ჩვენ ადამიანს ველაპარაკებით – დაამშვიდა შემოქმედმა – და თან იმ ადამიანს, რომელიც დასაწყისისა და დასასრულის არსს ჩაწვდა. თუ მე სადისტი გამომიყვანეს, თავად მაზოხისტები ყოფილან, რომ ასეთ სადისტს გადარჩენას, დასჯას, პატიებას, სიკეთეს, შურისძიებას სთხოვენ 24 საათის განმავლობაში და მათ ქმედებებს შესაბამისი, კანონზომიერი შედეგი რომ მოჰყვება, მაგასაც მე მომაწერენ უმრავლეს შემთხვევაში და დიდი სიამოვნებით და სიამაყით იტანენ "ჩემი სახელით".

"არა რა, ტყუილად არ ავუჯანყდი, ის, რაც მე არ მეპატია, ეპატიებათ ამ უსუსურ, სუსტ, უნებისყოფო და იდიოტ სუბიექტებს" – გაბრაზება მოერია ვოლანდს, მაგრამ თავი შეიკავა.

– ვოლანდ, შენ ეგ პატივმომყვარეობა, ბოღმა და პირველობისკენ სწრაფვა გაგანადგურებს საბოლოოდ – ჩაფიქრებულმა შემოქმედმა ეს სიტყვები მხოლოდ ვოლანდის გასაგონად თქვა და ზურგი შეაქცია მათ.

– დავუშვათ, რომ დაგიჯერეთ შენ, ვოლანდს და პეტრეს, მაგრამ ამისი ვინაობა რომ ჯერ არ ვიცი? – კითხვა შეუტრიალა ადამიანმა გაბრიელს .

– ამდენი ხანია ჯერ კიდევ ვერ მიხვდი? – ირონიულად შენიშნა გაბრიელმა.

– არ გინდა, გაბრიელ, ადამიანები ცოტა ურწმუნოები ვართ, სანამ ჩვენი ხელით არ შევეხებით და ჩვენივე მიხვედრილობით არ ჩავწვდებით რაიმეს, მანადე, რაც არ უნდა ახლოს ვიყოთ ჭეშმარიტებასთან, არ დავიჯერებთ – გაიღიმა პეტრემ და გაახსენდა თავისი ახალგაზრდობა.

– ნურც ის გავიწყდება, რომ ზოგიერთი ადამიანი რომც შეეხოს, ან ჩაწვდეს ჭეშმარიტებას, თუ არ არის მზად მის მისაღებად (არადა, ამბიციები ისეთი აქვთ, იცოცხლე!),  ისე დაამახინჯებს, რომ ეს სუბიექტი მოგონილია იმათთან შედარებით, დაგავიწყდა ამ ბოლო დროს მეორე უკიდურესობამ რომ იჩინა თავი და საითკენ მიაქანებს კაცობრიობას?! – გაბრაზება ვერ დამალა გაბრიელმა. შემოქმედი მხოლოდ ყურს უგდებდა ამ საუბარს, მაგრამ არ ერეოდა, რადგან შესანიშნავად იცოდა, რომელ მეორე უკიდურესობაზე იყო საუბარი. ამის გამო გული სტკიოდა, მაგრამ გაკეთებით ვერაფერს აკეთებდა, ვერ ერეოდა ადამიანების ცხოვრებაში, რადგან ისინი ისე შეიყვარა თავიდანვე, რომ მათ ნების თავისუფლება მისცა, და ახლა ამ საბედისწერო სათამაშოდ ქცეულ საჩუქარს, თავისავე თავის საწინააღმდეგოდ იყენებდა ადამის მოდგმა.

– ხელით გეხებით ყველას, ე.ი. ადამიანები ხართ, ნუ ადამიანის მსგავსები მაინც, საუბრობთ, ეი.. ისევ ადამიანები გამოდიხართ, ლოგიკურად თუ ვიმსჯელებთ, ადამიანები ხართ ყველანი, მაგრამ ან ძალიან შერეკილი ადამიანები, ან მამასხარავებთ – გაიღიმა პეტრეს მხარდაჭერით გათამამაბულმა ადამიანმა.

– აი, შემოქმოდო, ხომ გეუბნები, ამის გამო და კიდევ სხვა ბევრი მიზეზთა გამო აღარ შეგვიძლია აღარც მე და აღარც ჩემი განყოფილების თანამშრომლებს ამათი გაძლება – სასოწრკვეთილმა გაბრიელმა  ხელები გაასავსავა.

– ახლა ისევ რომ დავუსვათ კითხვა, თავიდან დაიწყებს კითხვებზე კითხვითვე პასუხის გაცემას და ასე გააგრძელებს დაუსრულებლად – საუბარში ვოლანდი ჩაერია – ამიტომ, იქნებ მე დამრთოთ ნება ავუხსნა ყველაფერი?

ყველას გაუკვირდა ვოლანდის ნებარტვის თხოვნა, რადგან იგი არასდროს არავისგან ნებართვას არ ითხოვდა.

შემოქმედმა თავი თანხმობის ნიშნად უხმოდ დაუქნია .

– მოკლედ, ჩემო კობა..

– დაიცა, საიდან იცით, კობა რომ მქვია? – გაიკვირვა ადამიანმა.

– აი, ხომ ხედავ – ხელები ისევ გაასავსავა გაბრიელმა – სიტყვის თქმას არ გაცდიან, ერთ სიტყვაში ათ კითხვას სვამენ – და მისავათებული ჩაესვენა ქვის სავარძელში, სამაგიეროდ, შემცბარი კობა წამოდგა ფეხზე.

– აქ ყველამ ყველაფერი იცის, მითუმეტეს შენზე და არამარტო შენზე, საერთოდ ზოგადად ადამიანებზე  და კონკრეტულად თითოეულ თქვენგანზე. ახლა აგიხსნი რაც ხდება, ოღონდაც, სანამ თხრობას არ დავასრულებ არ შემაჩერო, შევთანხმდით?

– და კითხვები რომ გამიჩნდეს რა ვქნა?

–რომ დავასრულებ, მერე დასვი ეგ შენი კითხვები – პეტრემ ღიმილით შეაშველა ვოლანდს პასუხი  – ასე სჯობს, შენთვისაც და საერთოდ, ზოგადადაც ასე სჯობს.

ადამიანი დაფიქრდა.

– კარგი, მოგისმენთ, მაგრამ თუ რამეა, რომ არ დამავიწყდეს, კითხვას დავსვამ მაინც.

– ღმერთო, ღმერთო!!! რატომ?!! – თვალები გადაატრიალა გაბრიელმა და შუბლზე იტკიცა ხელი.

– გაბრიელ, მოიკრიბე მოთმინება – გადაიხარხარა ვოლანდმა.

– მე მოგისმენთ, ოღონდაც, ვოლანდ, გაფრთხილებ, სრული სიმართლე ილაპარაკე, ვიცი, რაც გაქვს ჩაფიქრებული და არ გირჩევ საკუთარი თავი განტევების ვაცად გამოიყვანო – ვოლანდისკენ არც გაუხედავს ისე გააფრთხილა შემოქმედმა – ჩათვალე, რომ მხოლოდ გესწრებით აქ და არ ვერევი საუბარში.

ისევ ზოდიაქოს ნიშნები, ანუ ხუმრობა შხაპის მიღებაზე

ვერძი - შევიდა აბაზანაში. 5 წუთის შემდეგ ბოლო ხმაზე ყვირის: "ჩემი ჯაგრისი სადაა?!". უპოვეს, შეაწოდეს... კიდევ 5 წუთის შემდეგ ისევ ისმის მისი განწირული ხმა: "შამპუნი სად დევს?" უპოვეს, მიაწოდეს... კიდევ 5 წუთის შემდეგ _ "საპონი სადაა?"... კიდევ 5 წუთის შემდეგ: - "პირსახოცი დამრჩა, მომიტანეთ!!!" და ბოლოს, როგორც იქნა ვერძმა მიიღო აბაზანა და დასტოვა იგი დაბანილ-დასუფთავებულმა... აბაზანა? ჰმ, ამაზე სხვა სერიაში...

კურო – შევიდა აბაზანაში და დაეზარა შხაპის მიღება.

ტყუპები – შევიდა აბაზანაში და 5 წუთის შემდეგ აბაზანიდან ისმის არაბუნებრივი და არაადამიანური ხმები... რა ხდება?! ისეთი არაფერი, უბრალოდ შხაპის ქვეშ ტყუპებს მოუნდა სიმღერა და ცხოველების იმიტაცია, რაც შესანიშნავად გამოუვიდა... მთელ სადარბაზოს ეგონა, რომ  მერიამ მათ კორპუსში ზოოპარკი გადმოიტანა ... 

კირჩხიბი – შევიდა აბაზანაში და გაახსენდა, რომ ჯერ ბავშვები უნდა დაებანა.. დაბანა ბავშვები... ახლა გაახსენდა, რომ მეუღლეს სურდა შხაპის მიღება და როცა კირჩხიბის დრო მოვიდა - ცხელი წყალი აღარ დახვდა ბაკში...

ლომი – ჯერ არ შესულა აბაზანაში, რადგან მისი ხუთსულიანი (ოჯახის რაოდენობა სურვილისამებრ შეცვალეთ) ოჯახიდან თითოეულს აცნობა, რომ შესვლას აპირებდა აბაზანაში. შევიდა, მაგრამ გაახსენდა, მეგობრებს არ უთხრა, რომ აბაზანაში შედიოდა. გამოვიდა, ყველას სათითაოდ დაუმესიჯ-დაურეკა... შევიდა, გაახსენდა, რომ შეყვარებულისთვის (შეგიძლიათ სხვა ვინმე იგულისხმოთ) არ უთქვამს, გამოვიდა, დაუმესიჯა, შევიდა და იქიდან ყვირის – აბაზანაში ვარ! გამოსვლისას იგივე სიტუაცია, ოღონდ კადრი უკუღმა დაატრიალეთ.

ქალწული - შევიდა და დაიწყო წყლის ტემპერატურის რეგულირება. არ გამოსდის ზუსტად 37 გრადუსამდე დარეგულურება! შედეგი: შედეგი ის, რომ ამ რეგულირებაში ბაკი დაიცალა, ქალწულმა კი შხაპი ვერ მიიღო...

სასწორი - შევიდა და... საპატრულო, სასწრაფო, სახანძრო და სამაშველო ჯგუფმა იპოვა  კარის შემტვრევის შემდეგ, მეოთხე ხარისხის დამწვრობითა და სხეულის გადაციების სიმპტომებით. რატომ? უბრალოდ მონაცვლეობითი შხაპოთერაპიის მიღება სურდა (განმარტება: შხაპო თერაპია სასწორისეულად: მონაცვლეობითი წყლის პროცედურები - ჯერ ცხელი, შემდეგ კი ცივი შხაპის მიღება გაკაჟების მიზნით).

მორიელი - შევიდა აბაზანაში, ჩაწვა აბაზანაში, შუქი გამორთო, მისცა თავის ფანტაზიებს გასაქანი და... მერვე სახლში აღმოჩნდა ( იხ. მერვე სახლის განმარტება )

მშვილდოსანი - ჯერ შესული არაა უკვე გამოსულია. არა, არა, მან მარტო შხაპი კი არ მიიღო, შხაპის ქვეშ მობილურზეც იქაქანა, საკუთარ თავს ფილოსოფიაზეც ესაუბრა და უკვე ჩაცმულ-დავარცხნილ-დაბალზამირებული შეხვედრაზე/პაემანზე გარბის. ეს ნიშანი ხომ ყველაზე სწრაფია მსოფლიოში!

თხის რქა - ზუსტად მშვილდივით, ჯერ შესულ არაა უკვე გამოსულია. ჰმ, ჰმ... თხის რქების სიძუნწეზე ხუმრობა უკვე ბანალურია...

მერწყული - ის აბაზანაში შევიდა?! კი. როდის? ხვალ... უფრო სწორად ის ხვალ მეგობრებთან ერთად საუნაში მიდის და დღეს რა საჭიროა შხაპის მიღება?

თევზები - სანამ აბაზანაში შევლენ ნახევარ დღით (გააჩნია თევზების ხარისხს და სირთულეს - უფრო რთულები 1, 2, 3 დღით ადრეც კი) იწყებენ წუწუნს: ამ სიცხეში ცხელი შხაპის მიღება რა ჯანდაბაა? (ეს ზაფხულის ვარიანტი, აქვე სეზონურად იცვლება წუწუნის სახე). ზამთრის წუწუნის სახეობას კი განეკუთვნება: ამ სიცივეში ბანაობა ვის გაუგია? ხომ გავცივდები? და ა.შ. და დღის ბოლოს (აქაც თევზების ხარისხსა და სირთულეს გააჩნია, შეიძლება 1, 2,3 დღის შემდეგ) გამოდიან აბაზანიდან ისეთი ნეტარი სახით, რომ გასხივოსნებულ ბუდასაც კი შეშურდებოდა მათი.

დილის საუბრები ზოგადსაკაცობრიო თემაზე

როცა ღმერთმა მეექვსე დღეს შექმნა ადამიანი მამაკაცად და დედაკაცად (მეორე საკითხია რამდენად დამეთანხმებით თქვენ, ამ ნაწერის მკითხველნო ამაში და არ გააპროტესტებთ, თუმცა, რომც გააპროტესტოთ, რა პრობლემაა?! შესაბამის დამადასტურებელ დოკუმენტსაც გაახლებთ, მაგრამ ახლა ამაზე არაა საუბარი, საუბარია იმაზე _ როცა ღმერთმა ადამიანი შექმნა დედაკაცად და მამაკაცად) მას შემდეგ მიდის ამ ორი საწყისის ურთიერთჭიდილი პირველობაზე, უკეთესობაზე, სიჭკვიანეზე,  გონებრივი შესაძლებლობების უპირატესობაზე, გამჭრიახობაზე, IQ–ს კოეფიციენტზე და კიდევ რა ჩამოთვლის რაზე აღარ, თუმცა ერთია, ჯანსაღი კონკურენციის პირობებში ამას შედეგი მაინც მოჰყვებოდა, მაგრამ არა!!! კონკურენციაცაა და კონკურენციაც! ეს კი უფრო სამკვდრო–სასიცოცხლო ბრძოლას დაემსგავსა. ნეტავ რატომ? მე პირადად სულაც არ მინდა პირველობა, სხვებს დაგითმობთ პირველობასაც და წინ დგომასაც, მე კი კუთხეში მივჯდები და ჩემთვის წყნარად, მაწონს შევჭამ.

სანამ მთავარ სათქმელზე გადავალ, მანამდე ყავას მოვიმზადებ და მეც მოვემზადები მთავარი სათქმელისთვის.

ალბათ, თქვენ, ვინც ამას იხილავთ (და იხილავთ ჩემი ვიწრო წრე სამეგობროსი) უკვე იცით, რომ დილა ჩემთვის იწყება ყავით, დღეს ყავით ვერ დავიწყე, ერთი მარტივი მიზეზის გამო,  სახლში გამითავდა ყავა, ისე როგორც სხვა დანარჩენი პირველადი მოხმარების ნივთები, რა თქმა უნდა, ნახევრად ხუმრობით ვამბობ ამას. ახლა კი თქვენის ნებართვით სათქმელს გავაგრძელებ.

შევდგი თუ არა ფეხი სამსახურის შენობაში, ჩვეულებრივად, ხელის დაქნევით მივესალმე პატარა ჯიხურში შემწყდეულ თუ უნებურად (იქნებ გამიზნულად?!)  დამწყვდეულ ორ თანამშრომელ გოგოს და... რაღაც ცვლილება დააფიქსირა ჩემმა ქვეცნობიერმა, უფრო სწორედ თვალებმა, რომლებმაც ნერვიული სისტემის მეშვეობით ეს ცვლილება გადასცეს ტვინის შესაბამის უბანს, იმან კი რამდენიმე წამის დაგვიანებით წითელ ღილაკს დააჭირა თითი და მითხრა: სტოპ! კადრი უკან გადაახვიე... ზუსტადაც, კადრი უკან გადავახვიე, უკანსვლით დავბრუნდი ჯიხურთან და... დაჯი!

დაჯი ჩემი თანამშრომელია დაცვის სამსახურიდან, საშვთა ბიუროში ზის და საშვებს წერს, წერს და წერს, მის გარეშე ვერც ჩემთან და ვერც სხვასთან ვერავინ შემოფრინდება და ამოფრინდება, ჩიტი რომ ჩიტია, იმასაც კი არ აქვს უფლება საშვის გარეშე შემოფრინდეს და მოფრინდეს ჩემთან, სხვასთან და ა.შ. რა თქმა უნდა, ამ შენობაში... დაჯი, ანუ დარეჯანი (საქართველოს მოქალაქის პირადობის დამადასტურებელი მოწმობისა და ასევე, საქართველოს პასპორტით) გასათხოვარია, წლოვანება არ ვიცი, მაგრამ ჩემზე დიდი რომ არის, ეს დანამდვილებით ვიცი უკვე... რახან ჩემზე დიდია, ე.ი. გაუთხოვრების კატეგორიაში გადის უკვე, თუმცა წესი წესია, მაგრამ როგორც ჩემი მეგობარი და ჩემი თანამოაზრე ამბობს ხოლმე – ამ წესიდან გადახვევები და გამონაკლისებიც ხდებაო, ასეთი გამონაკლისები კი ძალიან ბევრია, ბევრი ე.წ. გაუთხოვარი და შინჩარჩენილი, როგორც დაცინვით იციან "გადაკრუხებული" ქალბატონი სწევია ბედს, ესეც როგორც იციან დაცინვით და ქილიკით "ეღირსა გასაღება!", ანუ ოჯახი შეუქმნიათ. ასე რომ, მეც, დაჯისაც და ჩემნაირ და დაჯისნაირ ბევრ გოგოსაც ჯერ კიდევ წინ გვაქვს მთელი ცხოვრება, ანუ ოდესმე "გავსაღდებით". დაჯი მაღალი, გამხდარი, გრძელფეხება, ლამაზი სახის გოგოა. რა თქმა უნდა, ქერად შეღებილი თმებით, აქვე დავსძენ, რომ გრძელი სწორი თმები აქვს. ულამაზესია ჩემი აზრით. დაჯიზე საუბრისას ბევრჯერ უთქვამს დედაჩემს:  დაუბრმავდათ ამ კაცებს თვალები?!" ამ გამოთქმაზე ხარხარი მიტყდება, არ ვიცი რატომ, მაგრამ წარმოვიდგენ, თუ როგორ უბრმავდებათ თვალები კაცებს, როცა დაჯის და დაჯისნაირ გოგოებს ჩაუვლიან გვერდით, მერე კი ისევ უბრუნდებათ "დღის სინათლის ხილვის" უნარი, ანუ "როცა სავლე პავლედ იქცა" ალბათ, ზუსტად იგივე ხდება, მაგრამ ერთი განსხვავებით, ეტყობა ჩვენ კაცებს უკუღმა ემართებათ–თქო და პავლედან სავლემდე გადიან რეგრესს–თქო. გამიგრძელდა სიტყვა...

 ხოდა გადავახვიე კადრი უკუღმა და:

–დაჯიიი, რა კარგი ხარ!!! (არ შეიმჩნიოთ გაუმართავი ქართული, რამეთუ ყოველდღიური სასაუბრო ქართული და ლიტერატურული ქართული  კოორდინატთა სისტემაზე ერთმანეთს  დიდი ხანია ასცდა და არა მარტო ჩემთან, საერთოდ, ზოგადად ასცდა).

ნაწნავები პატარა გოგოსავით ეყარა მხრებზე, ძალიან უხდებოდა, მუდამ  მოცინარი სახე უფრო ბავშვური და განათებული მომეჩვენა.

–ჰო, ბავშვობაში გადავარდი. ნახე ლა კაქი გოგო ვალ? – ენა მომიჩლიქა დაჯიმ.

– შენ სულ პატარა გოგო ხარ, არა, იაკო? – იაკო მეორე თანამშრომელია, დაჯის, ასე ვთქვათ, "ნაპარნიცა". რა თქმა უნდა, იაკოც გასათხოვარია, ასაკით, ალბათ ჩემხელა უფროა ვიდრე დიდი. წამებში დავაფიქსირე, რომ იაკოსთვის არ მითქვამს კომპლიმენტი და:

– და საერთოდაც, გოგოებო, რომ იცოდეთ, ქალი სანამ გათხოვდება სულ ბავშვია, ასე არაა? – თან იაკოს შევეხდე.

კიო, ასეაო, თავი დამიქნია იაკომ

მართალიაო, დაჯიც დამეთანხმა და ვიფიქრე, მხიარულ ნოტზე დავასრულებ ამ ხუმრობანარევ მოკითხვას და ავალ ჩემს ოთახში–თქო , მაგრამ ნურას უკაცრავად! სადაა ისე, შენ, ჩემო თავო, როგორც გადაწყვიტე!?

რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი, დაცვის თანამშრომლებს (ბიჭებს)  საშვი ვანახე და უნდა გავეცალო, რომ:

–და ისე, რომ იცოდეთ, ქალი გათხოვების შემდეგაც ბავშვია! – მომესმა ზურგსუკან ბრძნული შენიშვნა, რა თქმა უნდა პათოსით – კაცები უფრო ზდრასრულნი და დადინეჯბულნი არიან ყველა ასაკში!!! ეს იყო დაცვის ახალგაზრდა ბიჭი თანამშრომლის სიტყვები ჩემ ზურგს დახლილი ტყვიებივით.

ვინ ვინ და აი, მე კი ხურდისთვის ჯიბეში ხელს არასდროს ვიყოფ, რა  ჩემი ბრალია თუ ენა თავისით მისწრებს წინ და არ შეუძლია, რასაც გონება წამებში გაიფიქრებს, არ თქვას?!

–ამაში ვერ დაგეთანხმებით! – მთელი ჩემი არტისტიზმი გამოვიყენე და თეატრალურად აღვმართე ზე საჩვენებელი თითი.

– ნუ, რა თქმა უნდა, გამონაკლისებიც არსებობენ – პოზიციები დასთმო დაცვის თანშმრომელმა.

–ამაში ვერ დაგეთანხმებით, რამეთუ კაცი დაოჯახების შემდეგ უფრო მეტად ბავშვდება – და მთელი ჩემი პათოსი ჩავაქსოვე ამ სიტყვებში, თუმცა იმავ წამს ენაზე ვიკბინე (გადატანითი მნიშვნელობით და არა პირდაპირი გაგებით)... გვერდით ჩემმა თანამშრომელმა ჩამიარა, უკვე მიხვდებოდით, ეს თანაშმრომელი ბიჭია. მე კი, სიმართლე გითხრათ, არ მინდა კოლექტივში შევიქმნა კაცთმოძულის იმიჯი, მითუმეტეს, თუ არ მიცნობენ და არ იციან როგორ და რას ვამბობ, სად ანდა რატომ! თუმცა, ისევ: რა ჩემი ბრალი იყო, თუ ენამ წინ გამისწრო და იგივე გაიმეორა:

– დიახ, კაცი დაოჯახების შემდეგ უფრო ბავშვდება – ესეც შენი ნიცშე, ოშო და სხვა ფილოსოფოსი პატრიარქები! აი, ესეც შენი ნაკითხობა და "ინწელექტი"! სადაც არაა საჭირო იქ იდგამენ ენას, ხოლო სადაც საჭიროა იქ დუმილს არჩევენ.

– რა თქმა უნდა, მე ყველაზე არ ვამბობ – საბოლოოდ დაჰყარა იარაღი დაცვის თანამშრომელმა და მეც გამარჯვებული სახით შევდგი ფეხი კიბეზე.

–როგორ ხარ, ნინო? – ეს ჩემი ის თანამშრომელია, ვინც შეესწრო ამ პაექრობას, მას დათო ჰქვია. საერთოდ თანშრომლებთან ვარ კარგად, მაგრამ ზომიერად კარგად, ანუ ეს ნიშნავს იმას, რომ არც შორს და არც ახლოს, ზომიერი სისქის სადერმაკაციო ხაზი მაქვს გავლებული ყველასთან და ვიცავ სუბოორდინაციას. ეს ხომ სამსახურია და თან საჯარო, აქ შენი აზრები და შენი თავისუფალი აზროვნება არ სჭირდებათ. მე კი არ მჭირდება ზედმეტად აფიშირება იმისა, რისი აფიშირებაც ბავშვობიდან არ მიყვარს, საკუთარი პერსონა მე–სი! რამეთუ ის უჩემოდაც კარგად ახერხებს ამას.

– კარგად, თავად? – უხერხულობა ვიგრძენი რატომღაც, ნუ რატომღაც არა, კონკრეტულად უკვე აღვნიშნე რატომაც და ამის გამო უადგილოდ წამოვროშე – ოჰ, ეს კაცები, არ გვაცდიან ქალებს ერთმანეთში საუბარს. რომ არ ჩერიონ არ შუეძლიათ. კომპლიმენტის თქმა არ გვაცალეს, ეგრევე პაექრობა დაიწყეს..

დათოს გაეცინა, მე კი წინ გამოვუსწარი, რადგან მინდოდა დროზე გამოვცლოდი, რომ არ ენახა როგორ დავიბენი ამ ე.წ. ინციდენტის გამო.

ახლა კი დასვკნა: დამეთანხმებით, რომ ბავშვი, ბავშვის თავად ამ სიტყვის, არსის, ასევე, ბავშვის გონებრივი შესაძლებლობების, მიამიტობის, დაუცველობის და სხვათა და სხვათა გაგებით, იმიტომ არის ბავშვი, რომ მას ყველაფრის სჯერა, ზღაპრების, დაპირებების, თოვლის ბაბუების, ცაში ვარსკვლავები რომ ვიღაცას ძაფით მიუკერებია იმისიც კი და, რომ, ბავშვს მუდმივად სჭირდება: დაცვა, მოვლა, პატრონობა, აღზრდა, გაზრდა, მეთვალყურეობა რამე არ დააშავოს ან არ დაიშავოს, დაბანვა, ჭმევა და ნუ მოკლედ. ხოდა, ახლა მითხარით, გათხოვებამდე ქალების უმრავლესობას სჯერა თუ არა: სიყვარულის, კეთილი, თეთრ ცხენზე ამხედრებული პრინცის, რომელსაც აქვს კოშკი (საკუთრებაში და საჯარო რეესტრში ოფიაციალურად დარეგისტრირებული! თუ ერთზე მეტია მთლად უკეთესი!), სადაც გათხოვების შემდეგ წაიყვანს და იცხოვრებენ ბედნიერად და ტკბილად სანამ ღმერთი არ მოუხმობს ორივეს (თან ერთად!) ასევე, ხომ სჯერა, რომ მისი პრინცი მას: დაიცავს, მოუვლის, ძილის წინ ზღაპრებს მოუყვება, ოჯახობანას ეთამაშება და ა.შ.?! ეგოიზმი, ესეც ბავშვებისთვის დამახასიათებელი თვისებაა. რას ვიზამთ, ასეა. წარმოვიდგინოთ ახლა ბიჭისა და გოგოს სტანდარტული დიალოგი:

ბიჭი: მე შენ მიყვარხარ!

გოგო: მეც, ჩემო სიხარულო!

– შენს მეტი არავინ მინდა!

– არც მე, საყვარელო...

– შენ რომ სხვასთან წახვიდე, მოგკლავ! (რა სადიზმია!)

ან სხვა ვარიანტი –  შენ რომ გადაგიყვარდე და სხვა შეგიყვარდეს, თავს მოვიკლავ! (ეს მაზოხიზმი – ოღონდაც პროცენტულად ძალიან დაბალ მაჩვენებელს აჩვენებს).

– მთელი ცხოვრება მეყვარები!

– როცა დავოჯახდებით, მე შენ ხელისგულზე გატარებ.

გოგო მიეყრდნო ბიჭის მხარს.

– მე შენ ... "შუბას" გიყიდი (ეს სტანდარტულია,  თქვენ რაც გინდათ ის იგულისხმეთ)

უფრო ჩაეხუტა გოგო ბიჭს (ბავშვებმაც ასე არ იციან, როცა უცნობი თუ ნაცნობი მათ მიტყუებას/მოქრთამვას ცდილობენ: კანფეტებით, სათამაშოებით და კიდევ რითი აღარ?! ჩამოთვლა მეზარება).

–მე შენ მანქანას გიყიდი... არაფერს დაგიშლი ცხოვრებაში.– გოგო საერთოდ წავიდა ოცნებებში.

–გინდა ახლა მთელი სამყარო გაჩუქო? (ოჰო! აი, ასეთი გულუხვობაც შეუძლიათ კაცებს).

– მინდა – მიინაზა გოგო.

–ხოდა ეს ვარსკვლავები შენია, ეს ცაც შენია, მზეც, მთვარეც, ჩემი სულიც და..

ნუ მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, ანეგდოტს მოვყვები:

ქალი გათხოვებამდე ოცნებობს: პრინცზე, ოაზისზე, კოშკებზე, ოქროთი დატვირთულ აქლემზე, შემდეგ კი: ჯერ ოაზისი ქრება, მერე – კოშკი, მერე – პრინცი და ბოლოს აქლემი რჩება და ისიც ოქროს გარეშე. ესეც შენი დასკვნა, ქალი გათხოვებამდე არის ბავშვი, მერე კი იზრდება, რადგან გაიგო, რომ ოცნებას კაცი არ მოუკლავს, სამაგიეროდ მთელი პასუხისმგებლობა მასზე გადავიდა ამ ოცნებაში ცხოვრების გამო. ხოლო, როცა პასუხისმგებლობას იღებ საკუთარ თავზე, იქ უკვე ბავშვობა მთავრდება, რადგან... რადგან ახლა თავად გიწევს სხვა ბავშვებს: მოუარო, ჩააცვა, აჭამო, დაბანო, მოუფრთხილდე, ყურადღება მიაქციო, ეთამაშო, გაართო, გაასეირნო; იფიქრო: ფულზე, საჭმელზე, სასმელზე, საჩუქრებზე, სათამაშოებზე, სწავლაზე, აღზრდაზე; ურეცხო, უუთავო, ძილის წინ ზღაპრები მოუყვე, საბანი შეუკეცო, რომ ძილში არ გაცივდნენ, დაუკერო, დაუკემსო; წინდები, მაიკები, პერანგები ეძებო, დაუხარისხო, დაულაგო, ჭკუა დაარიგო – როცა საჭიროა, გაჩუმდე, როცა საჭიროა და როცა საჭირო არაა მაშინაც კი და ა.შ. ხოდა, დასრულდა ასე ზღაპარი ბავშვობისა...

ახლა რა ხდება კაცებთან? პირუკუ დავტრიალდეთ. კაცი, რაციონალური არსებაა, ეს დადასტურებული ფაქტია (რამდენად, ეს სხვა საკითხია და ისიც საკითხავია ფაქტია თუ თეორიაა), ის მონადრე იყო და ამიტომ ეს ინსტიქტი დღემდე მოჰყვება, ესეც დადასტურებული ფაქტია (ამაში ვერ შეგედავებით, მაგრამ ნადირობა ქალებმაც იცოდნენ და კაცებზე არანაკლებ და შეიძლება უკეთესადაც კი, ოღონდ საჭიროებიდან გამომდინარე, მერე დაივიწყეს, თუმცა, თუ საჭიროება მოიტანს ისევ გაიხსენებენ), ახლა, მართალია ამის საჭიეროება აღარ აქვთ მამაკაცთა მოდგმას, რადგან სუპერმარკეტსა თუ ბაზრებში შეიძლება იმის შეძენა, რასაც ადრე თავად მოიპოვებდნენ საკუთარი სიცოცხლისა თუ ჯანმრთელობის ფასად, სისხლითა და ოფლით, მაგრამ სამაგიეროდ ხიფათი უყვართ და ამიტომ ნადირობენ, ომობენ, ექსტრემალურ სიტუაციებს ეძებენ რამეთუ... ამაზე ცოოოტა, ქვემოთ...კაცმა იცის, რომ ვალდებულება უნდა აიღოს ოჯახზე, სანათესაოზე და ა.შ. ესეც დადასტურებული ფაქტია, მაგრამ... მოკლედ, სანამ დაოჯახდება, იგი თავს ევლება საყვარელ არსებას, ფიქრობს, სურვილი აქვს, ნუ თუ ფიქრი არ შეუძლია მამაკაცს, სურვილი მაინც აქვს ქვეცნობიერ დონეზე (დავარქვათ ინსტიქტის დონეზე), რომ სასურველი და საყვარელი არსება მატერიალურად უზრუნველყოს, არაფერი მოაკლოს, ფუფუნებაში აცხოვროს და თან არჩევს ისეთ არსებას, რომელიც: შვილებს გაუჩენს, ოჯახს მიხედავს, მეურნეობას აწარმოებს, სიტყვას არ შეუბრუნებს, თითის წვერებზე ივლის და ა.შ. ანუ, ის თითქოს ფიქრობს ზრდასრული ადამიანივით/დიდივით (თუმცა ბავშვებს აქვთ ერთი ჩვევა – უყვართ, როცა დიდებს ბაძავენ, გაიხსენეთ როგორ გინდოდათ თქვენც დედიკოსავით და მამიკოსავით გევლოთ სამსახურში და ბაღსა თუ სკოლას სამსახურს ეძახდით? ომობანას თამაშობდით და გინდოდათ ჯარისკაცივით ძლიერი, მაღალი და ყოვლისშემძლე ყოფილიყავით და ეს ჯარისკაცი ხშირად მამიკო გეგონათ?! ჰოოო...), გაფაციცებით ეძებს სამსახურს, მატერიალური კეთილდღეობისკენ ისწრაფვის, რადგან იცის, მისი მატერიალური კეთილდღეობა ხომ მყარად ფეხზე დგომას ნიშნავს  და ბოლოს, ოჯახდება როგორც წესი და რიგია... აი, მერე იწყება ბავშვობა, რატომ? არ ვიცი, ოღონდ მართლა არ ვიცი... ნიცშემ თქვა ერთხელ (მიუხედავად იმისა, რომ ნიცშე მაინცდამაინც არაა ჩემი ფავორიტი ფილოსოფოსი, უნდა დავეთანხმო); კაცს უყვარს ორი რამ: ხიფათი და სათამაშო, ამიტომაც სჭირდება მას ქალი, როგორც სახიფათო სათამაშო. სათამაშობით კი ვინ თამაშობს? რა თქმა უნდა ბავშვი. ხოდა, დაოჯახების შემდეგ იწყებს კაცი ზუსტად სახიფათო სათამაშოებით გართობას, ხოლო სახლში კი უკვე დიდობანას თამაშობს თავისი მთელი "უდობსტვამი"თ.

ასე, რომ: ასე ჩემო მანასეო, ხან ისე და ხან ასეო.

ახლა მეტყვით, კი მაგრამ სათაურთან რა კავშირშიაო, კავშირშია და მარტო კავშირში კი არა, თავშიცაა. საბოლოო ჯამში, როგორც ვიცი და მესმის, ზრდასრული ადამიანი იმიტომაა ზრდასრული, რომ ჩამოყალიბებულია, ანუ ზრდა აქვს დასრულებული ფიზიკურად და გონებრივად (ერთდროულად თან!), ჩამოყალიბებულია რა უნდა და როგორ უნდა, საკუთარ ქმდებებს იაზრებს, აჯერებს ფაქტებს, პოზიციები აქვს და ა.შ., ჩამოყალიბებული აქვს მიზანი, პრინციპები, შინაგანი მორალი და ა.შ. როცა რაიმე კამათი, კონფლიქტი ან პრობლემაა, ცდილობს კომპრომისების, გამოსავლის გზების მოძებნას ცივილური ფორმებით და თან თუ ეს ზრდასრული ადამიანი ჭკვიანიცაა (და წესით, ნებისმიერ ზრდასრულ ადამიანს სიჭკვიანეზე პრეტენზია აქვს და უნდა ჰქოდნეს კიდეც, რამეთუ ზრდასრულობა გამოცდილებასაც გულისხმობს, ანუ ცხოვრებისეულ გამოცდილებას და არა თეორიულ ცოდნას მხოლოდ), შეუძლია აღიარება იმისა, რაშიც შეცდა და იგივე შეცდომას მეორედ აღარ გაიმეორებს... ახლა მითხარით, რომელი და რამდენი კაცი ან ქალი აღიარებს შეცდომებს? უმეტესობა არა, მითუმეტეს, კაცები იშვიათად... და თან ლიდერობისკენ სწრაფვა ბავშვებში უფრო მაღალი პროცენტულობით გამორჩევა, თან როგორც ცნობილია, ბავშვები უფრო სასტიკებიც არიან... ვერ მიმიხვდით? კარგით, მაშინ გაატარეთ. და როცა ზრდასრულ ადამიანად შევიქმნები მეც და თქვენც, მერე მივალთ (ალბათ მივალთ) დასკვნამდე – თუ რატომ არიან ქალები გათხოვებადე ბავშვები, კაცები კი დაოჯახების შემდეგ უფრო მეტად ბავშვდებიან (თუ მანამდეც ბავშვები არიან ნეტავ? – პათოსს მიმიხვდით? ვერა? ესეც გაატარეთ).

და ბოლოს, ეს როგორც წესი, მაგრამ არსებობენ გამონაკლისებიც, რომლებიც ამ წესიდან გავიდნენ და... და გაიზარდნენ?! 

პლაგიატია ადამიანი?! II თავი

***

უზარმაზარი თაღების ქვეშ გაიარეს. თაღებს საყრდენად, ბერძნული მითოლოგიის ტიტანებივით, მასიური გრანიტის სვეტები შესდგომიან და ქვაში გამოკვეთილი ორნამენტებისა თუ ჩუქურთმების, ადამიანის მსგავსსახიანი ფრთოსნებისა თუ მეომრების სხეულებით, თავად ტიტანებად ქცეულან. მათი მოწითალო ქვიშისფერი შეფერილობა გარშემო ყველაფერს მდიდრულ ელფერს, მაგრამ პირქუშ სახეს აძლევდა. სიმძიმითა და სიძველით გაჟღენთილი ჰაერი მარადისობაში ჩაკარგულ რომელიღაც ზღაპრულ სამყაროს აგონებდა, თუმცა მისთვის ეს არც მიმზიდველი და არც საინტერესო იყო, მითუმეტეს არც დამთრგუნველი. იგი მისდევდა მათ, ვინც უსიტყვოდ ანიშნებდნენ საით უნდა წასულიყო. არადა არ მთავრდებობდა კოლონადა, დერეფანიც უსასრულოდ გაიწელა. ანტიკური ხანისა და შუასაუკუნეების სტილის შეხამება სხვას თავზარს დასცემდა და საკუთარი უსუსურობის შეგრძნების მორევში ჩაითრევდა, შემდეგ კი უფსკრულში ჩასრესდა, მაგრამ არა მას. თითქოს იცოდა, რომ ყველაფერი ეს, ზუსტად იმისთვის იყო შექმნილი, რომ ეგრძნო რაოდენ უსუსურია, ჭიანჭველაა ამ ყველაფერთან შედარებით და, რომ ეს არის  რაღაცის ან ვიღაცის ჩაფიქრებული მიზნის მისაღწევი საშუალება, მიზეზი იმისა, რასაც აუცილებლად უნდა მოჰყოლოდა შედეგი.

რა მოხდა მანამდე ვერ იხსენებდა. ახსოვდა მხოლოდ ის, რომ მუსიკას უსმენდა, ისიც კი ვერ გაიხსენა რომელს, მერე კი ვიღაცამ თუ რაღაცამ ხელით ანიშნა  მომყევიო და ესეც გაჰყვა. ახლა კი ის ვიღაც წინ მიდიოდა და ისინი კი უკან მიჰყვებოდნენ. აქეთ–იქით კიდევ ორი უცნაური ჩაცმულობისა და სახის მცველი ამოსდგომოდა. მცველები თავად შეარქვა გონებაში, რადგან  ამდენი ხნის სიარულის განმავლობაში არცერთ ამ უცნობს სიტყვა არ დასცდენია, რომ ეკითხა ვინ იყვნენ. ასე პირქუშად და შუბლშეკრულები მისდევდნენ გვერდი–გვერდ.  წინამძღოლის სახე კი არ დაუნახავს, ან როგორ დაინახავდა?! როცა ხელით ანიშნა გაყოლა, არც კი შეუხედავს სახეზე, მხოლოდ ხელს დაემორჩილა. ამ მორჩიელების გამო საკუთარ თავზე გაბრაზდა: "ვინ მიგდია, რომ ასე ერთი ხელის დაქნევაზე უპატრონო ძაღლივით ავეტორღიალე და გამოვყევი?" ფიქრობდა და ვერ გამოეცნო რა ძალამ უბიძნა ამ მორჩილებისკენ. 

ამ ფიქრებში იყო როცა ინსტიქტურად იგრძნო წინამძღოლი და მცველები რომ გაჩერდნენ, თავადაც მექანიკურად შეჩერდა თორემ გამყოლის ზურგს სახით შეასკდებოდა. "ბოდიშით", ამოილუღლუღა უხერხულად, მაგრამ მისთვის ყურადღება არ მიუქცევიათ. "რა არსებები არიან? არც ადამიანებს ჰგვანან და თითქოს ჰგვანან კიდეც... სახეები აქვთ, მაგრამ როგორი? ნაკვთების გარეშე. სხეული აქვთ, მაგრამ თითქოს მათი სხეულის იქით ყველაფერი ჩანს. გამჭირვალეები..."

გაბრიელი და მისი ორი თანამშრომელი უზარმაზარი მუხის ხის კარის წინ გაჩერდნენ. იმან, ვისი მოყვანაც დაევალათ, თითქოს ვერ შეამჩნია ვერც კარი და ვერც ის, რომ ყველა გაჩერდა და რამის სახით შეასკდა გაბრიელის ზურგს. "იდიოტი" გაიფიქრა გაბრიელმა. კარს მიაჩერდა, თითქოს კარის იქითა მხრიდან რაღაცას ელოდა, კარს არც სახელური ჰქონდა, არც კლიტე, არც ბოქლომი, ის ერთი შეხედვით  უზარმაზარი ხის გულის მთლიანობას წარმოადგენდა, რომელზედაც ათასნაირი ორნამენტი თუ ჩუქურთმა გამოეყვანა უზადო გემოვნების მქონე ოსტატს. ყოველი ნახჭი ისე იყო მეორესთან დაკავშირებული, ერთ მთლიანობას ქმნიდა და თან  ცალკე სიმბოლოს წარმოადგენდა. კარის ცენტრში იწყებოდა სპირალის მსგავსი ხვეული და ნელ–ნელა იზრდებოდა, ვაზისა და მაყვლის ფოთლები ამ სპირალის შუალედებში ოსტატურად ჩაეჩუქურთმებინა შემოქმედს. 

კარი უხმაუროდ გაიღო და მეორე მხრიდან გამოვარდნილმა სასიამოვნო სიგრილემ გააოცა, მაგრამ ჯერ ვერაფერი დაინახა, რადგანაც სიგრილის მიუხედავად ისეთი კაშკაშა სინათლე ეცა სახეზე, მოეჩვენა, თითქოს მილიონი პროჟექტორი ერთდროულად მისკენ იყო მომართული და ამ გაუსაძლისმა სხივებმა რამის დააბრმავა კიდეც. თვალებზე ინსტიქტურად ხელი აიფრა და ნახევრად შეაქცია ზურგი. წინამძღოლს გაეცინა, "ნუ გეშინია, არ დაბრმავდები, ჩამოიღე ხელი და შემოდი", ამ სიტყვებით წინ შეუძღვა. მცველები არ შეჰყვნენ, კართან დარჩნენ და სანამ კარი ზურგსუკან მიიხურებოდა, იგრძნო, რომ იქ აღარავინ იყო, თითქოს ჰაერში აორთქლდნენ და არც ყოფილან ორი წამის წინ.

მაინც არ გაკვირვებია. თამამად გადადგა ნაბიჯი. დარბაზის მორთულობა უფრო დამთრგუნავი სიდიადით გამოიყურებოდა ვიდრე კოლონადები. "ეკლექტიკური გარემო" გაიფიქრა, მაგრამ არ მიუქცევია ყურადღება არც ამ გროტესკული სიტუაციისთვის და არც გოთურ–ანტიკური არქიტექტურის შედევრებისთვის.

ერთადერთი რამაც მიიქცია მისი ყურადღება უზარმაზარი ქვისგან გამოთლილი  მრგვალი მაგიდა  და ასევე ქვისგან გამოთლილი რამდენიმე სკამი იყო.

"ეს რა ჯანდაბაა? მრგვალი მაგიდის რაინდების შეკრებაზე მოვხდი?! მეფე არტური–ღა აკლია ამ ყველაფერს და იქნება ერთი დიდი ტრაგი–კომედიური სპექტაკლი, მთვარი გმირი – მე!" გუნებაში ჩაიცინა და თვალებში ირონიის ნაპერწკლები გაუკრთდნენ.

დარბაზში, მის ჩათვლით, ოთხნი იყვნენ. ერთი წინამძღოლი, მეორე მომღიმართვალებიანი, მკერდამდე თეთრწვერებიანი, გაბურძგნულთმიანი, საშუალოზე ოდნავ მაღალი, ათლეტური აღნაგობის მოხუცი, რომელიც  თავის ასაკთან შედარებით მხნედ და ახალგაზრდულად გამოიყურებოდა. ეცვა თეთრი სტიქარის მსგავსი კოჭებამდე მთლიანი რაღაც, რას ეძახდნენ ამ სამოსს ვერაფრით გაიხსენა, ფეხებზე კი – სანდლები. "ვა, ბაბუ?! რა მაგარ ზმანზე ხარ?! რომელი საუკუნის გმირს ანსახიერებ?!" გაიფიქრა და ხუმრობის ხასიათზე დადგა. მესამე კი რაღაც ისეთ სტილში იყო გამოწყობილი, თავიდან ვერაფრით გაერკვია ამ დენდის რა უნდოდა ამ პრეისტორიული ეპოქის დეკორაციებით გაწყობილ სპექტაკლში. "სპექტაკლი... ჰო, ჰო, ზუსტად სეპქტაკლია, თავისი დეკორაციებითა და მსახიობებით.." 

დენდი – საშუალო სიმაღლის, სასიამოვნო სახის ადამიანი, შავი ელვარე თვალები, მის მზერაში რაღაც ისეთი შეიმჩნეოდა, რომელიც ნებისმიერ ადამიანს დაიმონებდა, საკუთარ ჭკუაზე ათამაშებდა როგორც მარიონეტს, ოღონდ ისე, რომ მარიონეტი–ადამიანი ამას ვერც კი იგრძნობდა და გააცნობიერებდა. მის გამოხედვაში იყო რაღაც დამცინავიც და ამაზრზენიც, თითქოს გიყურებდა და არც გიყურებდა, სადაც არ უნდა ყოფილიყავი მზერით მაინც მოგწვდებოდა, წამის მეასედში დაგშიფრავდა, დაგშლიდა და აგაწყობდა. "აი, კაცი" გაიფიქრა. "თუ ხარ, ასეთი თვალები უნდა გქონდეს". სახე იდეალურად პროპორციული, ყველა ნაკვთი ისე ჩამოქნილ–გამოძერწილი ჰქონდა, ბერძენ მოქანდაკეებს შეშურდებოდათ. შეუდარებლად გლუვი, ხორბლისფერი სახის კანი, სწორი ცხვირი და მუქი წარბები, ტუჩები დამცინავი, კბილები ჯანსაღი, წაწვეტებული, როგორც მტაცებლის, რძისფერი და ელვარე. თმები შუაზე გაყოფილი, ბზინვარე შავი, თითქოს ახალხან გადაესვა ბრიოლინი. "უბრალოდ შავი... ჰმ, რომელ მსახიობს მახსნებს? აუ, აშკარად ვიღაცას  ჰგავს, მაგრამ ვერაფრით ვიხსენებ". დენდის ქცევები – მკვირცხლი და ნერვიული, ეს მაშინ შეამჩნია, როდესაც სიგარეტი ამოიღო პორტსიგარიდან. პორტსიგარის სახურავზე ნერვიულად დააკაკუნა და თხელ, გამოყვანილ, ოდნავ წაგრძელებულ თითების ნერვიულ თამაშზე შეატყო, რომ ეს ადამიანი დიდი მოთმინებით არ გამოირჩეოდა. "სულსწრაფი და ამპარტავანია" გაიფიქრა. თითქოს მისი ფიქრები იგრძნო დენდიმ  და გამჭლოლად გამოხედა, მერე თავი დაუქნია, თითქოს ამით ანიშნა, "მესმის, მესმის"–ო და გაიღიმა. უზადოდ შეკერილი თეთრი შარვალ–კოსტუმი სხეულის მოყვანილობას ხაზს უსვამდა. სუსტი აღნაგობის მიღმა დიდი ძალა იგრძნობოდა, არამარტო სულიერი, არამედ ფიზიკური ძალაც. კოსტუმის ქვეშ გახამებული თეთრი პერანგი და ასევე თეთრი, ოქროსფერი სირმებით, მოქარგული ჟილეტი მოუჩანდა, ჟილეტის ჯიბეში ოქროს დიდი ძველებური საათი ჩაედო, რომელიც მსხვილ ასევე ოქროს ძეწკვზე ქოფაკივით მიება. ფეხზე "ოქსფორდები" ეცვა. აი, ფეხსაცმელებმა კი მართლა დაშოკა, "ოქსფორდებზე" ბრილიანტის თვლებით რაღაც ჩახვეული ორნამენტები ანათებდა და თავი ძლივს შეიკავა, რომ არ გადაეხარხარა, "ეს რა ტაკიმასხარაობა? ვის გაუგია ფეხსაცმელების ბრილიანტებით გაწყობა?!" თუმცა მთლიანობაში უცნობმა სასიამოვნო კაცის შთაბეჭდილება დაუტოვა .

-აქ არ ეწევიან– წინამძღოლმა შენიშვნა მისცა დენდის.

 თითქოს ვერ გაიგო რაც უთხრეს, ჯიბიდან ამოიღო, ამოიღო კი არა, თითქოს თავისით ამოძვრა ლათინური S მონოგრამიანი ვერცხლის სანთებელა და ახლა უკვე მართლა დაინახა თუ როგორ აინთო  ცეცხლი ისე, რომ დენდის არანაირი მოძრაობა არ გაუკეთებია. წვრილ სიგარეტს მოუკიდა და სიამოვნებისგან თვალებმიბნედილმა პირიდან  მოთეთრო–რძისფერი რგოლები გამოუშვა. ამის შემდეგ პორტსიგარას თავსახური ისევ ახსნა და მისკენ გამოიშვირა, უსიტყვოდ შესთავაზა.

– აქ არ ეწევიან – უფრო მკაცრი ხმით უთხრა წინამძღოლმა, მაგრამ თითქოს ვიღაცამ თუ რაღაცამ შეაჩერა, მეტი აღარაფერი უთქვამს. 

–არა, გმადლობთ – დენდისთვის მიცემული შენიშვნის გამო თქვა უარი, თორემ სიგარეტის მოწევა მასაც ძალიან მოუნდა და შეეცადა რაც შეიძლება ზრდილობიანად ეთქვა უარი შეთავაზებულზე.

–ახლა გავიცნოთ ერთმანეთი – ისევ წინამძღოლმა იკისრა პასუხისმგებლობა და გაიღიმა.

–მე გაბრიელი ვარ! ადამიანებზე ზედამხედველობისა და მონიტორინგის განყოფილების უფროსი.

 – ასეთი განყოფილებაც არსებობს?

გაბრიელმა ყურადღება არ მიაქცია დასმულ კითხვას და გააგრძელა დამხდურების წარდგენა:

–ეს პეტრეა, ალბათ გსმენია მის შესახებ. იგია კლდე ძე ღვთისა...

_ ვიინ?! რა კლდე ვინ პეტრე?.. ერთი პეტრე ვიცი მე...

– ნუ მაწყვეტინებ!  პეტრე მოციქულია შენ წინაშე. 

პეტრემ თბილად გაუღიმა, მიუახლოვდა, მხრებზე ხელი მოხვია და გადაეხვია:

–კეთილი იყოს შენი აქ მოსვლა და ჩვენი გაცნობა, შვილო ჩემო..

"ვა, მგონი ცუდადაა ჩემი საქმე, ასე აშკარად გალუცინაციები..." – გაიფიქრა და უხეშად მოიშორა პეტრე.

_ ეს კი თავად სატანა – გაბრიელმა ახლა დენდი წაურდგინა .

_ ვიინ? აშკარად მაშაყირებთ ხო?

_ არა, არ გაშაყირებთ, ვოლანდი – ხელი გაუწოდა დენდი–ვოლანდმა.

–ასე უკეთესია, ვოლანდი უცნაური სახელია, მაგრამ სატანას მილიონჯერ ჯობია – ამოისუნთქა შვებით და ხელი მაგრად ჩამოართვა იმით გახარებულმა, რომ ეხუმრებოდნენ და ახლა ეს კომედია  შეიძლება მალე დასრულებულიყო და ბოლოს და ბოლოს გაეგო სინამდვილეში ვინ იყვნენ ესენი.

ვოლანდმა გადაიხარხარა :

–არა, მე სატანა ვარ, უბრალოდ ერთმა ჭკვიანმა მწერალმა, ბულგაკოვი გაგიგია? არა ჰომ? ასეც ვიცოდი! ვოლანდის სახელით მომიხსენია და მომეწონა, მას შემდეგ ერთ–ერთ სახელად ვოლანდასაც ვუწოდებ საკუთარ თავს და სხვებიც ასე მეძახიან, ვოლანდი ნაკლებ შემაზრზენად და საშიშად ჟღერს ვიდრე სატანა.

"ისევ მასხრად მიგდებენ, კარგი აგყვებით ამ სპექტაკლში" – ხმამაღლა კი ეს თქვა:

–ვაა, სატანა? არადა მე სხვანაირი მეგონე. კუდი და რქები სად დამალე? აბა ერთი მანახე? – და გარშემო შემოუარა, თითქოს მართლა კუდს ეძებდა და შემდეგ კი თავზე ხელი გადაატარა:

–არაა, აშკარად არც კუდი გაქვს, არც რქები და ჩლიქებს კი ვერ ვნახავ, ფეხსაცმელების გახდას ვერ გთხოვ, უხერხულია.

ვოლანდს მოეწონა მისი სითამამე და იუმორის გრძნობა, გაეცინა და მეგობრულად მხარზე ხელი დაჰკრა.

–არა, მართლა თუ სატანა ხარ, არც ისე საშინელი და საშიში ყოფილხარ, როგორც ამბობენ და წერენ. ჩვეულებრივი ჩემნაირი მოკვდავი ადამიანი ხარ. სამკაპიო, კუპრიო, ეშვებიო, ცეცხლი და ჯოჯოხეთიო.. რას არ იტყვის ადამიანი კაიფში როცაა, იტყვის კი არა, მოელანდება, მერე დაიჯერებს, მერე ამ დაჯერებულს სხვებსაც მოუყვება, თან ისე დამაჯერებლად და მერე სხვებიც აჰყვებიან... კაი, ტიპი ჩანხარ რა... მაგრამ ხუმრობის გარეშე  მაინტერესებს ვინ ხართ და რა გინდათ ჩემგან, ან საერთოდ სად ვარ? რატომღაც მეეჭვება, რომ ამ შესანიშნავი ეკლიქტიკური არქიტექტურის შედევრის დასათვალიერებლად მომიწვიეთ თუ მომიტაცეთ – ხელით ანიშნა დარბაზზე – ან თქვენი პრეისტორიული არსებობით გაგეკვირვებინეთ – დამცინავი მზერა მიაპყრო გაბრიელსა და პეტრეს – თუ საგიჟეთში ვარ, სხვა საქმეა, არ მოგერიდოთ, პირდაპირ მითხარით, ნუ გამიფრთხილდებით და შემოპარებას ნუ დაიწყებთ, სუსტი ნერვები არ მაქვს... მაგრამ... თუ... მაგრამ ყველაფერს აქვს ახსნა და ამ ახსნას ველი თქვენგან, აღმატებულო საზოგადოებააააავ!!! – ირონიულად და თეატრალურად გაწელა ბოლო სიტყვები.

– მე გაბრიელი, ადამიანების მიერ მთავარანგელოზად წოდებული, ადამიანებზე ზედამხედველობისა და მონიტორინგის განყოფილების უფროსი, პეტრე მოციქული და ეკლესიის მამამთავარია, სატანაზე კი უკვე გითხარი, სატანაა, იგივე ვოლანდი, იგივე ნუ... ამის უამრავ სახელს ნუ ჩამომათვლევინებ... 

– ჩემი სტატუსი და თანამდებობა გამოგრჩა – გადაიხარხარა დენდი–ვოლანდმა და აუჩქარებლად დაეშვა  ქვის სკამზე, ფეხი–ფეხზე გადაიდო და ქვის მაგიდის კიდეზე სიგარეტის ნამწვავი ჩააქრო.

განრისხებულმა გაბრიელმა  შეხედა სატანას, სახეზევე ეწერა, რომ მალე თუ არ განიმუხტებოდა სიტუაცია სატანისა და გაბრიელის ხელჩართულ ჩხუბს იხილავდა დამსწრე საზოგადოება.

– მდიას, გიჟები ხართ ყველანი!!! კარგით, აგყვებით ამაშიც! მაშ ასე, გაბრიელი მთვარანგელოზი ხო? ფრთებით, შარავანდედით და რამე–რუმეებით... თქვენ კი პეტრე, ჰო, გამახსენდა, პეტრე საყვარელი მოწაფე ქრისტესი, მაგრამ მშიშარა... სატანა მარადიული სიბნელე და ბოროტება... მე კი უმწეო ადამიანი, ღმერთის ხატად შექმნილი,ოღონდ იმ ხატად, რომელიც არავის უნახავს თვალით და არავინ იცის ასლი დედანთან სწორია თუ არა, შემდეგ კი ეს თავისი საწყალი ხატი მიუგდო ამ სუბიექტს, რომელსაც სატანას უწოდებთ და... და ერთი მამა ღმერთი–ღა გვაკლია და სრული იდილია იქნება სამყაროსეულ საბჭოში – სარკასტულად შენიშნა ადამიანმა და ეს იყო დროულად,თუმცა ირონიით ნათქვამი, რომელმაც გაბრიელს დაავიწყდა სატანას გამოხტომა და თავისი განრისხება. გაბრიელმა და პავლემ ერთი და იგივე მხარეს ერთდორულად მიატრიალეს  თავები და ცარიელ სივრცეს გაოგნებულები მიაშტერდნენ.

სატანამ ვეღარაფერი მოუხერხა თავის ჩვეულ ხარხარს, უკვე გაუჭირდა მისი შეკავება და... ადამიანს ტანზე ჭიანჭველებმა გადაურბინეს. ეს იყო არაადამიანური, არაამქვეყნიური, სიცივის, სინესტისა და სიბნელის ხმა, ხმა გამაყრუებელი ომისა და ნგრევისა, ხმა... ხმა არა ხარხარი... ხარხარი არა გამარჯვებულისა დამარცხებულზე, არამედ განადგურებულზე, ფერფლად ქცეულზე... ხარხარი კოსმიური ქაოსისა... თითქოს ერთდროულად მილიონ მუსიკალურ თეფშს შემოჰკრესო... საყვირებს ჩაჰბერეს ნგრევის, შიმშილის, ომისა და სიკვდილის ანგელოზებმა... ვოლანდი ფეხზე წამოდგა, ხელები მლოცველივით ზევით აღმართა, ნელა დაიწყო ტრიალი, ხარხარებდა და თან ამ ხარხარში უცნაურ ბგერებად დაშლილი სიტყვები ისმოდა:

– უუუ ფ ა ლ ოოოო!!! ეს... ეეეეს... არსება არის შენი.... ხატი... შენი შექმნილი ... ხოდა დასტკბი...მიისი...სს...

ადამიანს ერთდროულად მეტყველებისა და მოძრაობის უნარი  წაერთვა და გრძნობდა, რომ ამ ხმას, ამ ხარხარს, ამ ბგერებს მისი სმენა და მისი გონება ვეღარ გაუძლებდა, გრძნობდა, რომ მალე გონება დაებინდებოდა...

_გაჩუმდი – გაისმა ხმა და ამ ხმამ ძალა დაუბრუნა, თვალებში გამოახედა, ცნობიერებაზე თანდათან მოიყვანა და აკანკალებული ხელის ზურგით ცივი ოფლით დაცვარული შუბლი მოიწმინდა. იმ მხარეს გაიხედა, საიდანაც ხმა მოესმა. ჰაერში სილუეტი გამოიკვეთა, ჯერ წყლისმსგავსი გამჭირვალე, შემდეგ რძისფერ ღრუბელს დაემსგავსა და თანდათანობით ადამიანის ფორმა გამოიძერწა არაფრისგან.

***

–წყალი დალიე – მიაწოდა ჭიქით წყალი შემოქმედმა – შენ კი აქ არ გაგივა შენებური საქციელი, ნუ გავიწყდება სად ხარ და რატომ დაგიძახეს – მიუბრუნდა ვოლანდს.

– მომიტევეთ ჩემი უნებური თავშეუკავებლობა, ვეცდები აღარ შეგაწუხოთ მსგავსი გამოხტომებით – ირონიულად ჩაიღიმა ვოლანდმა.

შემოქმედმა პირქუშად შეხედა, მაგრამ არაფერი უთქვამს, სათქმელი მისმა მზერამ თქვა.

ვოლანდი აწრიალდა და ზურგი შეაქცია.

ადამიანმა წყალი მოსვა და შვებით ამოისუნთქა. ამ წყალმა ძალაც შემატა, ნებაც დაუბრუნა და წყურვილიც მოუკლა. ჭიქა ქვის მაგიდაზე დადგა და ახლა–ღა მოახერხა შეეთვალიერებინა ის, ვინც ჰაერიდან იქცა ადამიანად. მაღალი, ხმელი აღნაგობის, მოგრძო პირისახის, თოვლივით თეთრი გრძელი თმა–წვერის კაცი იდგა მის წინ. თეთრი ფერის გრძელი, მთლიანი, უნაკერო კვართი ეცვა. ხელებს თითების წვერებამდე სახელოები უფარავდა. იდგა და მას უყურებდა. მისი მზერა რაღაცნაირ განწყობას უქმნიდა, თითქოს ტირილი მოუნდა, მაგრამ ეს არ იყო მწუხარებისგან გამოწვეული, უფრო რაღაც სხვა იყო. ვერ გაერკვია. იცოდა, თუ ახლა იტირებდა, ყველაფრისგან გათავისუფლდებოდა, გათავისუფლდებოდა სხეულისგან, ტვირთისგან, იმ ყოველდღიურობისგან, რომელიც სადღაც შორიდან, დედამიწიდან წამოეღო, ფიქრისგან, პრობლემებისგან... მაგრამ თავი შეიკავა, ტირილი ხომ მისთვის მიუღებელი იყო? მხოლოდ ერთხელ იტირა, ოღონდ აღარ ახსოვდა ეს "ერთხელ" როდის და რის გამო მოხდა.

– ვინ ხარ? – ეს კითხვა უფრო იმის გამო დასვა, რომ ტირილის გრძნობა ჩაეკლა თავის თავში, ვიდრე იმის გამო, რომ სინამდვილეში აინტერესებდა მისი ვინაობა.

 – ვინ ხარ? –გაიმეორა კითხვა, თუმცა შიგნით რაღაც ყრუდ ეუბნებოდა, რომ ოდესღაც უკვე ენახა, შეხვედროდა მას. ძალიან ნაცნობი და მშობლიური იყო ეს ხმა, მაგრამ ამავდროს ძალიან შორეული, სადღაც ღრმად, გალიაში ჩაკეტილი და მივიწყებული. ეს ხმა ეუბნებოდა რომ მის წინ ვინც იდგა, იყო ძალიან ახლობელი, მისი ნაწილი, მისი სული სულთაგანი და ხორცი ხორცთანგანი, და იყო ის... ის... ვერ იხსენებდა, ვერ ახერხებდა წარსულის ლაბირინთებში გზის გაკვლევას. ლამის წამოიყვირა – მამაა.. მა... მამა!!! მაგრამ იცოდა, რომ ის არ იყო მამა, თუმცა იქნებ იყო კიდეც?!. გაორებული გრძნობა დაეუფლა, უნდოდა გაქცეულიყო და დამალულიყო, უნდოდა დაეფარა ფიქრები, აზრები, ცხოვრება. იდგა და გრძნობდა, რომ ნელ–ნელა ხედავდა საკუთარ სიშიშვლესა და უძლურებას იმის წინაშე, ვინც ასე მდუმარედ შესცქეროდა სევდიანდ და სინანულით, თბილად, მამობრივი სიყვარულით... უნდოდა მაგიდის ქვეშ შემძვრალიყო და ეყვირა: – არა, ნუ მიყურებ ასე, მე არა.. არ ვარ მკვლელი, ქურდი...  არაფერი დამიშავებია!!! _  მაგრამ ვერ იგონებდა, თუ რა დააშავა ან როდის? ან რატომ უნდოდა პატიება ეთხოვა ქურდობისა და მკვლელობისთვის, რომელიც არასდროს ჩაუდენია.

–ვინ ხარ? რა გქვია?

– რაისთვის იკითხავ სახელსა ჩემსა?

***

ხოლო მან დაიძინა ღამესა მას სავანესა მას.

22. და აღდგა მას ღამესა და მოიყვანნა ორნი იგი ცოლნი თჳსნი რა ორნი მჴევალნი და ათორმეტნი ძენი მისნი და წიაღმოჴდა წიაღმოსლვასა მას რაბოკისასა და წარმოიყუანნა იგინი.

23. და წიაღმოჴდა ნაღუარევსა მას და წიაღმოიკრიბა ყოველივე, რა-ცა იყო მისი.

24. და დადგა იგი მარტოჲ მუნ. და ერკინებოდა მას კაცი ვიდრე განთიადმდე.

25. და ვითარ იხილა, რამეთუ ვერ უძლავს მისსა მიმართ, შეახო ვრცელსა ბარკლისა მისისასა დ, დაუბუშა ვრცელი ბარკლისაჲ იაკობისი ბრძოლასა მას მისსა მის თანა.

26. და თქუა: განმიტევე მე, რამეთუ აღმოჴდა ცისკარი, ხოლო მან ჰრქუა მას: არა განგიტეო შენ, ვიდრემდე მაკურთხო მე.

27. და მან ჰრქუა: რაჲ არს სახელი შენი? ხოლო მან ჰრქუა: იაკობ.

28. და მან ჰრქუა: არღარა გერქუას შენ ამიერითგან იაკობ, არამედ ისრაჱლ იყოს სახელი შენი. რამეთუ განსძლიერდი ღმრთისა თანა და კაცთა თანაცა ძლიერ იყო.

29. ხოლო ჰკითხა იაკობ და ჰრქუა: რაჲ არს სახელი შენი? და მან ჰრქუა: რაჲსათჳს იკითხავ სახელსა ჩემსა? და იგი არს საკჳრველ. და აკურთხა იგი მუნ.

30. და უწოდა იაკობ ადგილსა მას "ხილვაჲ ღმრთისაჲ", რამეთუ "ვიხილე ღმერთ პირისპირ და ცხოვნდა სული ჩემი".

31. და აღმოუჴდა მას მზე. და ვითარცა წარვიდა ხილვაჲ იგი ღმრთისაჲ, კელობდა იგი ბარკლითა მით.

***

და იყო უკუნი ღამე იორდანიის უდაბურ მიდამოებში და დაბანაკებულიყო იაკობი თავისი სახლეურობით, მოჯამაგირეებით, მონებითა და მხევლებით მთის ძირას. და იყო მისი პირუტყვი აურაცხელი, როგორც ზღვა. სამოცდაჩვიდმეტი კარავი გაეშალათ. და ათ კარავში ეძინათ იაკობის ცოლებსა და შვილებს, დანარჩენებში მხევლებს, მონებსა და მოჯამაგირეებს. ცალკე კარავი დაედგა თავისთვის ამ მომთაბარეთა მეთაურს. ადგა იაკობი და გამოვიდა გარეთ, შეხედა ცას და იხილა ცაში უამრავი ვარსკვლავი. "ნეტავ რა ხდება ცის მიღმა?! ...და ამდენი ვარსკვლავი წინაპრები არიან ჩემნი, და თითოეული ვარსკვლავი ჩემი წინაპრის სულია. ისინი დამყურებენ მე და ამაყობენ ჩემით, ჩემი სიმდიდრით, შვილებით, ცოლებით, ჩემი პატიოსნებითა და გამჭრიახობით, ჩემი მორჩილებით და.. მაგრამ მე კი ვარ კმაყოფილი? ვარ კი მართლა ის, ვინც ვარ? იქნებ არც ვარ? იქნებ სიცრუეა ყველაფერი, რასაც მე ვხედავ? იქნებ მატყუებენ ჩემი თვალები და არაფერი არ მაქვს? იქნებ მძინავს და არც ცოლები მყვანან, არც შვილები და არც მდიდარი ვარ? და ვინ ვიყავი მე? ძე ისააკისა, ტყუპისცალი ესაავისა, რომელმაც მოტყუებით მიიღო კურთხევა მამისგან და შემდეგ ლტოლვილი საკუთარი სახლიდან, განრისხებული მამისგან და ძმისგან ქცეული? შეფარებული სხვის კერას და მოჯამაგირედ დამდგარი? ან დავიბადე კი საერთოდ?! მიწოდეს კი იაკობი? იქნებ ეს ყველაფერი წამია, რომელიც განთიადის წინ ეზმანება ადამიანს? ვინ ვარ? ღმერთო! სად ხარ? ვინ ვარ მითხარი! ან შენ ვინ ხარ? სად ხარ? ვერ გიხილეს ჩემმა თვალებმა შენ და მუდამ ასე იქნება, ვერასდროს გიხილავ, რამეთუ არც მამას ჩემსას, არც პაპას ჩემსას, არ პაპის პაპას ჩემსას არ უხულავხარ ხილულად..."

ამ ფიქრებისგან გამოარკვია გზაზე მომავალმა კაცმა. იაკობი ბანაკიდან შორს გამოეტყუებინა ფიქრებს. უცნობი კი მოდიოდა ამ მრუმე ღამეში და თითქოს თან მოჰქონდა იორდანიის უდაბნოს სიმძიმე.  მოდიოდა დინჯად, უდაბნოსავით მდუმარე. ფეხს მყარად ადგამდა ქვიშაზე. მოდიოდა და თითოქს მასთან ერთად მთებიც წამომართულიყვნენ და ერთგული სპასავით გვერდი–გვერდ მოჰყვებოდნენ.

"ვინ არის? ამ შუაღამისას მარტო რას დაეხეტება ამ უდაბურ ადგილას? იქნებ ჯაშუშია? უცხო ტომელი და ავაზაკი? მოდის, რათა ჯერ დაზვეროს, შემდეგ კი ... ან იქნებ ესაავმა იცვალა აზრი და ახლა უნდა, მიხმოს თავისთან? ან იქნებ..?"

– ეჰეჰეი? შენ ადამიანო, ვინ ხარ და რას დაეხეტები ამ შუღამისას? – გასძახა უცნობს.

ის კი მოდიოდა მძიმედ, უპასუხოდ და ჩაფიქრებული.

– ვინ ხარ?! მითხარი სახელი შენი! მტერი ხარ თუ მოკეთე – გაბრაზება მოერია და ხმას აუწია იაკობმა.

კაცი კი მოდიოდა აუჩქარებლად და უტყვად. აჰა, კიდევ რამდენიმე ნაბიჯი და იაკობის წინ გაჩერდა.

– შემერკინე – უბრძანა უცნობმა.

– რა გინდა? რატომ უნდა შეგერკინო?

– შემერკინე! – მკაცრად უბრძანა უცნობმა.

–არ მინდა. შენთვის არ მცალია, გამეცალე თუ მტრად მოხველ, ხოლო თუ მოყვარად ან თუ მგზავრი ხარ, გაიზიარე ჩემი კარავი, აქვე მაქვს ბანაკი, მოისვენე და შემდეგ მზის ამოსვლისას წადი შენი გზით – კეთილად მიუგო იაკობმა.

– შემერკინე – მიუგო მესამედ და მხარზე მძლავრად მოჰკიდა ხელი. უცნობის ხელმა მხარი დასწვა. თითქოს მთელი ქვეყნიერების ძალა და სიმძიმე უცნობის ხელში ჩაბუდებულიყო და იაკობმა ტკივილსგან და სიმძიმისგან ცალ მუხლზე დაიჩოქა. გაბრაზდა, ნებისყოფა მოიკრიბა და...

მთელი ღამე ეჭიდებოდნენ იაკობი და უცნობი. იაკობს ძალა მიეცა. ხან უცნობი სძლევდა იაკობს და ხან იაკობი უცნობს, მათი შერკინების ადგილას ღრმა ორმომ მშიერი ტურასავით  დააღო ხახა. მრუმე სიბნელეს უფრო მეტად ამუქებდა  შერკინებისგან ჰაერში ავარდნილი ქარი და ქარს აყოლილი ქვიშა... იაკობს თანდათან ძალა ეცლებოდა, უცნობმა ტოტივით მოიქნია იგი და იაკობის ზურგზე დაცემის ხმა ძვლებით სავსე ტომარის ჩხარუნივით შეუერთდა სივრცეს. არ დაახანა იაკობმა, სიბრაზისგან თვალდაბინდული, ტკივილშეუგრძნობი წამოვარდა ფეხზე და ხარივით აბღავლებული გაექანა უცნობისკენ, წელში შეუვარდა  და... უცნობის ძირს დაცემამ  მთები შეაზანზარა.  ოფლად იღვრებოდა იაკობი, მისი კვართი უკვე დიდი ხანია ნაფლეთებად იქცა. უცნობის სამოსს კი ერთი განარღვევიც არ ემჩნეოდა.

იაკობის წითურ პირისახეს დიდი ხანია მუქი ალისფერი დაუფლებოდა. განრისხდა იგი, რამეთუ, მისი სახელი იყო მძლეველი და ვერ ეგუებოდა დამარცხებას. "მე ვარ ის, ვინც დაგამარცხებს შენ!" მოეჭიდა და კიდევ ერთხელ  ბეჭებზე დასცა უცნობი... იაკობი უცნობს ზედ დაეცა. მძიმედ სუნთქვდა. გადატრიალდა ზურგზე, ესიამოვნა იარდანიის ხავერდოვანი ქვიშის  სიგრილე. თვალები დახუჭა. არაფერზე აღარ ფიქრობდა. უნდოდა ეს ბრძოლა შეწყვეტილიყო, დასრულებულიყო. ის კი ასე წოლილიყო, თვალებდახუჭული, დაღლილი, ძალა გამოცლილი და ნება დათრგუნული.

–დამმორჩილდი – თითქოს მისი ფიქრები წაიკითხაო – დამმორჩილდი და აღიარე ჩემი ძალა, ჩემი სიძლიერე – უთხრა ფეხზე წამოდგარმა უცნობმა.

იაკობმა თვალები მძიმედ აახილა – არასოდეს... არასოდეს... მე ვარ მძლეველი, მე ვარ ძე ისააკისა, ძე აბრაამისა, ძე სემისა, ძე ნოესი.. ძე...

– ვინც არ უნდა იყო და ვინც არ უნდა იყვნენ შენი მამები, დამმორჩილდი და აღიარე ჩემი სიძლიერე...

– არასოდეს, მე ვარ... – წამოდგომას შეეცადა – ძე ისააკისა – ხელებზე დაეყრდნო – ძე აბრაამისა – ცალ მუხლს დაეყრდნო – ძე ნოესი – მეორე მუხლი მიაშველა – ძე საულისა – ორივე ფეხზე მყარად დადგა და გაექანა უცნობისკენ – და ვუხმობ ჩემი წინაპრების სულებს, რომლებიც ახლა ციდან დაგვყურებენ და მე შენ დაგამარცხებ! – გამოსცრა კბილებშუა ეს სიტყვები და ისევ წელში შეუვარდა უცნობს. უცნობმა თავი ვერ შეიკავა, წაბარბაცდა, წონასწორობის შესანარჩუნებლად ხელი წაავლო იაკობის ბარძაყს და... იაკობმა იგრძნო თუ როგორ დაუბუჟდა ბარძაყი, დაბუჟება ნელ–ნელა მოედო მთლიან ფეხს. გაუხევდა, თითქოს ხესავით ფესვები გაიდგა მიწაში... და გაქვავდა იაკობი – მე ვარ ჩემი წინაპრების სული და მე შენ დაგამარცხებ – შეპყრობილივით იმეორებდა ამ სიტყვებს, ხელები კი წელზე გველებივით შემოეჭდო უცნობისთვის და კბილებით  მტაცებელივით ჩაფრენოდა მის მხარს... სებორკილი ვერ გრძნობდა მის კბილებს, უხორცოსავით უგრძნობი იყო და ტკივილი არ ეხებოდა მას. იაკობს მოეჩვენა, რომ დრო გაჩერდა, მარადიულად გაგრძელდა შერკინება და ეს არასდროს დასრულდებოდა, არც ახლა არც მომავალში და არც არასდროს დაწყებულა, არამედ ყოველთვის ასე ერკინებოდნენ ისინი ერთმანეთს ჯერ კიდევ მანადე, ვიდრე მისი მაამების ღმერთი შექმნიდა სამყაროს... მაგრამ იაკობი ცდებოდა, რადგან დრო მიდიოდა, არასდროს ჩერდებოდა, დროს თავისი წესი და განრიგი ჰქონდა და ის არც იაკობის და არც უცნობის გამო არ შეჩერდებოდა. "წიკ–ტაკ, წიკ –ტაკ" ჩურჩულებდა შარაგზაზე მიმავალი დრო, სულ არ ანაღვლებდა მათი ბრძოლა, მათი დაღლა, მათი ამბავი. "წიკ–ტაკ" მიაბიჯებდა იგი, რადგან სხვაგვარად არც შეეძლო, მისი გაჩენის წამიდან ასე უნდა ევლო, სანამ არ დასრულდებოდა გზა. წიკ–ტაკ – მაშინაც ასე მიდიოდა, როცა ადამი დაეუფლა ევას. წიკ ტაკ–  და აბელის სისხლი დაიღვარა ლიბანის ნაყოფიერ მიწაზე... წიკ ტაკ – და კაენს შუბზე ცოდვის ნიშანი ამოშანთეს... მას ეს არ ეხებოდა... მიდიოდა იგი გზაზე "წიკ–ტაკ"... და იშვა სეითი... დრო მიუყვებოდა შარა გზას... წიკ–ტაკ.. და ნოემ იგემა ღვინო. დრომ გვერდით ჩაუარა, არც უხილავს მისი სიშიშვლე, და იხილა ქამმა სიშიშვლე მამისა და დასცინა... არ გაუგონია დროს დაცინვა, არც ის გაუგონია თუ როგორ დასწყევლა მამამ შვილი და როგორ აკურთხა პატრიარქმა ძე თვისი სემი და ქანაანი დაუმონა მას... წიკ–ტაკ, წიკ–ტაკ.. და პირველი სხივი ამოიწვერა იორდანიის უდაბნოსა და ჰორიზონტის სარეცელზე და იხილა ცისკარმა შერკინება უცნობისა და იაკობისა...წიკ... წიკ.. წიკ...

– ახლა წავალ მე– თქვა უცნობმა და შეტრიალდა.

–შეჩერდი – სახელოში წაავლო ცალმუხლზე დაჩოწილმა იაკობმა – არ წახვიდე... არ გაგიშვებ სანამ არ მაკურთხებ.

უცნობი არც შემოტრიალებულა ისე ჰკითხა – რა არის სახელი შენი?

–იაკობი.

–არა, შენი სახელი იაკობი არაა, შენი სახელი ამიერიდან ისრაელია და ამ წამიდან შენ ღმერთის ტოლი ხარ  და ადამიანების მოდგმას განამრავლებ, ადამიანებზე ძლიერი იქნები აწ და მარადის...

–და შენ? შენ ვინ ხარ? რა გქვია?

– რაისთვის იკითხავ სახელსა ჩემსა?